GIFTMENGERS IN DE ZEVENTIENDE EEUW. 
53 
in de combinatie van plantaardige en dierlijke vergiften. Een giftmenger , 
die op de hoogte was van zijn vak , moest bekend zijn met de hulp- 
middelen , die de keuken aanbiedt, maar zijne opvoeding was in 
geenen deele voltooid , als hij zich maar uitsluitend wist te bedienen 
van minerale en plantaardige vergiften , te zamen of afzonderlijk. 
Hij moest de producten , die hij noodig had , aanvullen uit een of 
ander dier en daarbij zoowel het geslacht als het jaargetijde in aan- 
merking nemen. Duiven, varkens, ook lijken van menschen , vooral 
van hen , die zich door ophangen of verdrinken van het leven hadden 
beroofd ; van vrouwen , die tijdens de bevalling waren bezweken ; 
visschen, slangen, padden vooral, werden gebezigd om de virulentie 
van sommige praeparaten te verhoogen. Wanneer het materiaal , hier- 
boven opgenoemd , ontbrak , dan wist men zich op andere wijze te 
helpen. 
Te Florence werd, als volgt, gehandeld. Men nam een varken, 
bij voorkeur een zeug, op het punt van jongen te werpen, en diende 
het dier eene bepaalde hoeveelheid Regulus arsenici toe, hetzij om 
het van kant te maken, hetzij om abortus op te wekken. Als het 
dood was, sneed men het den buik open om de ontbinding te bevor- 
deren en bestrooide de ingewanden met arsenik in poedervorm. Het 
wegvloeiende vocht werd opgevangen en door langzame verdamping 
aan de open lucht geconcentreerd tot de verlangde consistentie. In 
vloeibaren staat werd deze mixtuur onder spijzen of geneesmiddelen 
gemengd of wel : er werd een droog extract van gemaakt dat bewaard 
werd om te gelegener tijd dienst te doen. Aldus werd , overeenkomstig 
hare bekentenis, het vergift, waarvan de markiezin de brinvilliers zich 
bediende, bereid. Als men geen zeug beschikbaar had , dan werd een pad 
gebruikt. Naar de heerschende meening , ook van paré , was de pad 
een vergiftig dier en alzoo van zelf aangewezen. De pad werd lang- 
zaam met geringe hoeveelheden arsenik vergiftigd. De urine en het 
venijn , die het dier uitbraakte , als men het sloeg , werden verzameld. 
Men liet het sterven en verrotten. De aldus verkregen stoffen waren 
in hooge mate vergiftig , arsenik en rottings-alcaloïden bevallende. 
»Men vangt,” zegt van helmont, »de stoffen, die de stervende pad 
ontlast, op in een bakje van was dat onder het dier geplaatst wordt, 
terwijl het aan één poot is opgehangen.” 
Als men eenigszins op de hoogte komt van het afgrijselijk materiaal , 
dat de giftmenger tot zijn beschikking had , dan kan men zich eene 
voorstelling maken van den afschuw en den haat , waarvan hij het 
