VRAAGSTUK VAN DE OERSTOF. 
69 
kleine druppels is zeer groot, zooals Thomson het uitdrukt. Zijn 
er echter vaste stofdeeltjes te midden van de waterdampmolekulen, 
dan trekken deze de molekulen tot zich , ieder stofdeeltje wordt de 
kern voor een waterdruppel ; de druppels worden daardoor 
gemakkelijker over de gevaarlijkste periode van hun bestaan 
geholpen en hebben eerder de grootte bereikt , waarop zij meer 
stabiel zijn. 
Nu vormen zich ook in eene stofvrije ruimte uit waterdamp water- 
druppels , wanneer in die ruimte op een der boven beschreven wijzen 
elektronen worden voortgebracht. Men moet zich dan voorstellen, dat 
de elektrisch geladen elektronen de watermolekulen aantrekken en 
daardoor ieder tot een kern worden , waarom heen zich een water- 
druppel vormt. Is dit zoo — en het zou moeilijk zijn de kon- 
densatie van waterdamp door elektronen anders te verklaren — dan kan 
men uit het aantal waterdruppels het aantal elektronen afleiden, want 
dit moet er aan gelijk zijn ; en wanneer men dan de gezamenlijke lading 
van alle aanwezige elektronen kent, dan volgt hieruit de elektrische 
lading van één elektron. 
Op deze wijze heeft Thomson de lading der elektronen bepaald. 
Tusschen twee metalen platen , waarvan de eene met de aarde ver- 
bonden , de andere elektrisch geladen en met een elektrometer ver- 
bonden was , bevond zich oververzadigde waterdamp. Kwamen Röntgen- 
stralen in deze ruimte, dan zag men een fijnen nevel ontstaan; 
tevens daalde de potentiaal van de geladen metaalplaat. Gemeten 
werd nu : 
l e . De snelheid , waarmede deze nevel daalde , 
2 e . de temperatuur voor en tijdens de nevelvorming , 
3 e . het potentiaalverlies van de metalen plaat. 
Uit het eerste kon worden berekend de grootte der genoemde 
druppels ; uit het temperatuursverschil de hoeveelheid water , die 
tot vloeistof was verdicht en uit deze twee gegevens het aantal 
druppels , dat gelijk moest zjjn aan het aantal elektronen. 
Het potentiaal-verlies der metalen plaat leerde de hoeveelheid 
elektriciteit kennen , die door deze elektronen naar de andere plaat 
was overgebracht. Uit het aantal elektronen en de totale elektrische 
lading, volgde de lading van één elektron. Hiervoor vond Thomson 
eene waarde ongeveer gelijk aan die van een waterstofatoom ; met 
het oog op de moeilijkheid van dergelijke proefnemingen mag 
