74 
DE ELEKTRONEN EN HET 
VI. DE RADIOAKTIEVE STOFFEN. 
Het zal niet noodig zijn hier uitvoerig over de ontdekking en de 
eigenschappen dezer stoffen te spreken , daar dit onderwerp reeds be- 
handeld is door prof. tjaden modderman in zijn artikel ovei „Het 
Radium” in de Maart- aflevering van dit tijdschrift. 
Zooals men daar beschreven vindt , zenden de radioaktieve stoffen 
onzichtbare stralen uit , wier bestaan blijkt uit de fosforescentie , 
die zij bij andere stoffen veroorzaken , hunne werking op eene gevoelige 
plaat en het elektrisch geleidend maken van de lucht , zoodat zij 
elektrisch geladen voorwerpen kunnen ontladen. 
Deze straling is gebleken te bestaan uit drie gedeelten , die men 
onderscheidt als cc, [ 3 en ^ stralen. Hiervan ondergaan de stralen 
de weiking van een magneetpool juist als de kathodestralen ; men 
mag dus veronderstellen dat deze ft stralen uit elektronen bestaan. 
0 
De verhouding — is dezelfde als in de bovenbehandelde gevallen. 
Thomson bepaalde op de boven beschreven wijze, door kondensatie 
van waterdamp , hunne lading en hierdoor hunne massa en vond 
daarvoor dezelfde waarde als in de andere gevallen. 
In die vorige gevallen hadden wij de elektronen leeren kennen als 
deeltjes, gevormd bij elektrische ontladingen in verdunde gassen, 
bij stoffen op hooge temperatuur verhit, of onder den invloed van 
ultra-violet licht. 
Het merkwaardige van de radioaktieve stoffen is nu dat deze 
voortdurend, bij de gewone temperatuur en naar het schijnt zonder 
eenige aanleiding van buiten af, elektronen uitzenden: negatief 
geladen deeltjes met eene massa duizend maal kleiner dan een 
waterstof-atoom en eene snelheid niet veel kleiner dan die van 
het licht. 
Men heeft dus — en ook hierop heeft prof. tjaden modderman 
reeds gewezen — in de radioaktieve stoffen een voortdurende bron 
van energie — deze stoffen krijgen uit zich zelf eene elektrische 
lading — zij hebben steeds eene hoogere temperatuur dan hunne 
omgeving. 
Doordrongen als wij zijn van de leer van het behoud van het 
arbeidsvermogen, van de onmogelijkheid van een perpetuum mobile, 
vragen we nu onmiddellyk: vanwaar komt deze energie? 
