76 
DE ELEKTRONEN EN HET 
gaandeweg zijne aktiviteit ; het thorium neemt in aktiviteit toe , 
totdat deze de oorspronkelijke waarde weer bereikt heeft. Toen konden 
zij er op de boven beschreven wijze weer sterk aktief thorium x 
uit afzonderen en dezelfde verschijnselen herhaalden zich weêr. 
De meest voor de hand liggende verklaring hiervan is deze , dat 
het thoriumzout voortdurend het aktieve thorium x voortbrengt en 
dat dit de aktiviteit , het uitzenden van elektronen , teweegbrengt , 
terwijl het dan zelf weer in eene inaktieve stof, thorium y, ver- 
andert. Een gewoon thoriumzout bevat dus een mengsel van thorium 
en thorium x; er is een evenwichtstoestand tusschen deze twee, 
waarbij het gehalte aan thorium x konstant blijft en dit dus alleen 
door het thorium in die mate wordt voortgebracht, als noodig is 
om het verlies door de uitstraling aan te vullen. Verstoort men nu 
dit evenwicht door thorium en thorium x van elkaar te scheiden , 
dan brengt het thorium weer in meerdere mate thorium x voort, 
totdat de evenwichtstoestand en dus ook de oorspronkelijke radio- 
aktiviteit weer bereikt is. Het thorium x, van zijn „ voortbrenger ’ ’ 
gescheiden , straalt uit totdat het uitgeput is en geheel in het in- 
aktieve thorium y veranderd. 
Op soortgelijke wijze hebben crookes en becquerel, onafhankelijk 
van elkaar , het uranium ontleed in inaktief uranium en aktief 
uranium x. 
Men kan zich deze feiten moeilijk anders verklaren, dan door aan 
te nemen , dat de atomen thorium en uranium hierbij veranderen in 
een ander soort atomen. Neemt men eenmaal aan , dat de atomen 
geheel uit elektronen , uit de deeltjes eener zelfde oerstof zijn opge- 
bouwd , dan kunnen die atomen alleen nog maar van elkander ver- 
schillen door het aantal en de rangschikking der elektronen die zij be- 
vatten en dan is principieel de mogelijkheid toegegeven , het eene 
element in het andere te veranderen. 
Is het dan ook reeds gelukt, een van de ons bekende elementen 
in een ander te veranderen ? 
Zooals men weet, bestaan er een groot aantal mededeelingen om- 
trent de verandering van metalen in goud , voornamelijk afkomstig 
uit de 16 e, 17 e en 18 e eeuw. Men weet echter ook dat deze mede- 
deelingen , ook al zijn zij afkomstig van betrouwbare mannen als 
van helmont ( 1617 ) en HELVETius ( 1666 ), ook al betreffen zij proef- 
nemingen, met waarborgen tegen bedrog in tegenwoordigheid van 
