HET LEVEN VAN LOUIS PASTEUR. 
85 
afgedwongen , zijn alles bespeurende blik had hen zoo dikwijls tot 
gehoorzamen genoodzaakt en tegelijk met moed bezield , zijn onver- 
wrikbaren wil hadden zij leeren kennen en beschouwen als een wet 
van Meden en Perzen. Met enthousiasme begroetten zij den man , 
voor wien zij bereid waren goed, bloed en leven te offeren ; doch het 
was slechts een kortstondige vreugde , een flauwe flikkering van hoop 
op herstel van vroegere heerlijkheid: de kolossus der negentiende 
eeuw viel andermaal en weer trokken de veteranen van den soldaten- 
keizer huiswaarts , teleurgesteld , morrend , zich noode schikkend in 
hun lot. 
Pasteur looide weer zijn leêr , levend in overeenstemming met zijn 
karakter , eenzaam en stil , tot er iets gebeurde , dat eensklaps op 
hem werkte als een lont op het buskruit. 
De maire van Salins (in welks voorstad Champtave hij woonde) 
een volbloed royalist , monsieur bancenell genoemd , ridder van de 
Malthezerorde , vaardigde het bevel uit , dat al degenen , die den 
keizer hadden gediend (men noemde ze de roovers van de Loire) 
hunne sabels zouden komen inleveren. Zuchtend onderwierp zich onze 
jean joseph pasteur; maar toen hij vernam, dat deze glorieuse 
wapenen nu voortaan bestemd zouden zijn voor de politiedienaars in 
de stad , toen ontwaakte in onzen held de moed van weleer. 
Met van woede fonkelende oogen ontrukte hij zijn sergeant- 
majoorsdegen aan de hand van den politiedienaar , die hem reeds 
gekregen had. 
Een donderend applaus ging op uit de schare van oud-officieren 
van bonaparte, ze werden als geëlectriseerd door het voorbeeld van 
pasteur , trokken in eene onheilspellende bende door de stad en waren 
niet tot bedaren te krijgen voordat de maire had afgezien van het 
plan, om zijn sergeants de ville te wapenen met de beproefde degens 
der dapperen van napoleon. 
Na dit intermezzo ging onze jean joseph weer stil aan het werk, 
maar nog eens zou in hem de waarheid blijken van de spreuk: 
» stille wateren hebben diepe gronden”. 
Zijn leerlooierij was door een riviertje, ten onrechte »la Furieuse” 
genaamd , gescheiden van een tuin, behoorend aan zijn buurman 
roqui , van beroep tuinier. In dien tuin verscheen nu en dan 
de liefelijke gestalte van de tuiniersdockter jeanne etienne , en 
onze oud-soldaat — een oude soldaat was hij niet , daar hij nog 
slechts 25 jaren telde — werd aangegrepen door den al-o ver winnaar 
