92 
HET LEVEN VAN LOUIS PASTEUR. 
primitieve laboratoria van vroeger. Wie ooit het genoegen had onze 
schoone en uiterst practisch ingerichte laboratoria (b.v. het pharma- 
ceutisch laboratorium te Leiden) te bezoeken en vooral , wie ooit de 
eer genoot er naar hartelust in te mogen werken , gevoelt zich 
dankbaar gestemd voor den grooten vooruitgang op dit gebied en 
jegens de mannen , die niet gerust hebben , alvorens ook deze weten- 
schappelijke werkplaatsen aan de eischen des tijds beantwoordden. 
Te Parijs aan het college de France, aan de Sorbonne en de Ecole 
Normale werkte vijftig jaar geleden een groot man claude bernard 
in een soort kelder en de groote wurtz had niets tot zijn dispositie 
dan een vrij gedeelte van het Musée Dupuytren. Henri saint-claire 
de ville had nog niet eens zoo iets; hij had zich afgezonderd in 
een der akeligste hoeken van de Rue de la Harpe. 
Alleen j. b. dumas wilde niets weten van de ongezonde zaal , die 
men voor hem aan de Sorbonne had gereserveerd en richtte een 
huisje van zijn schoonvader in de rue Cuvier, tegenover den Jardin 
des Plantes, tot laboratorium in. 
Louis pasteur werd in den zomer van 1848 benoemd tot 
Professor in de Natuurkunde aan het lyceum te Dyon. Vervolgens, 
in Januari 1849 te Straatsburg, waar hij zijn ouden schoolkameraad 
als collega aantrof en bij hem in woonde. 
Den 29 en Mei huwde hij met M<hle marie laurent, dochter van 
monsieur laurent, rector van de Academie te Straatsburg. 
Hoe verleidelijk het ook voor mij is , dit liefdes-proces met U te 
volgen, het zou ons te ver voeren. Dit alleen zij vermeld, dat hij, 
die de kristallen zoo lief had, ook een liefhebbend echtgenoot was. 
Talrijk zijn de bewijzen van groote waardeering, die in dezen tijd 
aan pasteur ten deel vielen en de oude biot was onder dit alles 
zijn vaderlijke raadsman en vriend. 
Zijn leven was een gelukkig leven : zijn vrouw omringde hem steeds 
met liefde , was steeds zijne bereidwillige secretaresse — zijne mede- 
arbeidster, een waakster te gelijk over zijn zwakke gezondheid ; ze 
was voor hem, om den Latijnschen term te gebruiken, de »socia rei 
humanae atque divinae’’. 
Alles lachte hem toe : zijne beide kinderen , zijn gelukkige arbeid, 
zijn hooge vrienden, beschermers en waardeerders. 
Pasteur was een gelukkig man. 
In 1852 maakte pasteur op eigen kosten een wetenschappelijke 
reis tot bestudeering van het „aeide racémique”, 
