HET LEVEN VAN LOUIS PASTEUR. 
95 
Wetenschappen na tot professor in de mineralogie te Parijs te zijn 
benoemd. 
Jammer dat biot dat niet had mogen beleven, ’t Was altijd zijn 
vurige wensch geweest pasteur te Parijs te zien. Hij stierf 5 Febr. 1862. 
Nu rustte hij daar van het werkzame leven op het kerkhof Mont- 
parnasse en toen ’s morgens na pasteur’s benoeming de poorten van 
dien doodenakker opengingen , begaf zich eene jonge vrouw naar de 
tombe van biot en legde daar in stillen ernst een schat van bloemen 
op neer... ’t Was madame pasteur! 
Kort na de benoeming tot lid der Akademie van Wetenschappen 
wenschte de Keizer met hem kennis te maken en in Maart 1868 stelde 
dumas zijn oud-leerling pasteur aan den keizer voor. Daar in de 
Tuilerieën verzekerde pasteur den keizer dat al zijn streven er op ge- 
richt was om de oorzaken te leeren kennen van rotting en besmet- 
telijke ziekten. 
Den 7 en April 1864 hield pasteur eene lezing aan de Sorbonne. 
Toen hij , nu de meester, er binnen trad , herinnerde hij zich, hoe 
hij met zoovele anderen zich eenmaal in dit groote amphitheater 
verdrongen had om te luisteren naar de woorden van den grooten 
J. B. DUMAS. 
Een nog grooter menigte vulde nu dit groote gebouw ; alles , tot 
de couloirs toe, was bezet. Onder de professoren en studenten duray, 
alexander dumas (de oudere), george sand en prinses mathilde. 
Rondom hem zat een uitgelezen auditorium, de denkende wereld 
van Parijs. 
Daar stond pasteur met zijn ernstig gelaat , dat de sporen droeg 
van groote energie en machtige denkkracht. Hij sprak met Hinken 
stem en als een man, die doordrongen was van de hooge beteekenis 
der wetenschap. 
» Groote problemen”, zoo begon hij, » dringen zich in deze tijden 
aan ons op en houden de denkende geesten wakker : eenheid of menig- 
vuldigheid der menschelijke geslachten , schepping van den mensch 
sedert eenige duizenden jaren of sedert eenige duizenden eeuwen; 
onveranderlijkheid der soorten of langzame, progressieve transformatie 
van het een in ’t ander, de voor eeuwig gehouden stof en daarbuiten 
het totale Niet , de idéé van den Dieu inutile — ziedaar eenige 
vraagstukken, die den mensch in deze dagen ter beantwoording wor- 
den voorgelegd.” 
