EEN DREIGEND GEVAAR. 
103 
weeldezucht , geldzucht , waaraan ontelbaar veel planten en dieren 
worden opgeofferd , bestreden. Als het zoo doorgaat, zal het niet lang 
meer duren of alle poëzie zal uit de heerlijke — maar dan niet 
meer heerlijke — natuur zijn verdwenen. Geen vogelgezang zal er 
meer in het bosch worden gehoord als alle zangvogels hun graf in 
de magen van onze moderne Lucullussen hebben gevonden , of aan 
de grillen van de mode zijn opgeofferd. Alleen uit de plaatjes in 
de boeken en uit de dan half vermolmde opgezette museum-exemplaren 
zal men ’t nageslacht nog kunnen leeren, hoe er inderdaad nog reus- 
achtige, sterke bisons, trotsche, vlugge herten of schrandere bevers 
waren. Mogelijk is dan de gansche aardoppervlakte verdeeld in mathe- 
matisch-vierkante , genummerde stukken land, beplant met denne- 
boomen , koren , nog eens denneboomen , nog eens koren , zoover 
het oog reikt en zoover men reist, als men dan nog reizen wil , 
wanneer er geen natuurschoon meer is. De toerist, die in Zwitserland 
aan den voet van den berg staat, ergert zich thans reeds aan de 
tandradbaan , die als een dikke potloodstreep door een heerlijke 
teekening , het vroeger zoo mooie landschap ontsiert ; en is hij boven 
gekomen , dan moet hij soms met zorg een punt uitkiezen , vanwaar 
zijn oog niet valt op een reclame-bord van pillen en haarwater , 
zooals die tegenwoordig, erger kan ’t niet, in reuzenletters op de 
rotswanden zelf worden aangebracht. (Berucht in dit opzicht is de 
»Kiselak-rots”, die een van de verrukkelijkste deelen van Saksisch 
Zwitserland thans ontsiert; in Pruisen is het overigens reeds noodig geble- 
ken een wet tegen dergelijke publicatie-methoden uit te vaardigen.) 
En zal het schepsel straffeloos op zoo ruwe wijze in het werk van 
den Schepper ingrijpen? We vreezen van niet. We kunnen het even- 
wicht in de natuur wèl verbreken , maar niet zoo gemakkeïijk her- 
stellen. Als duizenden kerkuilen en egels uitgeroeid worden , moeten 
de veldmuizen tot een plaag worden ; als de zangvogels op de hoeden 
zitten, kunnen ze niet meer de insekten en insekteneieren wegpikken. 
Daarom: de hand aan den ploeg, ieder in zijn omgeving. En als 
de stemmen van alle kanten opzetten, zullen de regeeringen des te 
eerder hun plicht beseffen en herstellen wat nog te herstellen , be- 
houden wat nog te behouden is. 
Utrecht, Augustus 1904. 
