120 
HET LEVEN VAN LOUlS PASTEUR. 
De woorden van renan waren eveneens welsprekend, al stonden ze 
lijnrecht tegenover het geloovig getuigenis van pasteur. 
Den 25 en Juli werd hem een medaille overhandigd, gegraveerd 
door alphÉe dubois, met het profil van pasteur en aan den anderen 
kant de woorden: »A louis pasteur, ses confrères, ses amis , ses 
admirateurs”. 
Dumas was voorzitter der commissie belast met de overhandiging. 
Deze commissie ging dien Zondag naar de rue d’Ulus, waar pasteur 
in den huiselijken kring werd aangetroffen. 
De speech van dumas was hartelijk, weinig woorden verspillend 
aan het releveeren der verdiensten van pasteur; immers, dat was 
niet meer noodig en met tranen in de oogen sprak deze zijn dank 
uit en noemde daarbij dumas voortdurend: »mon cher maitre”. 
Hetzelfde jaar hield hij op het Internationaal hygiënisch Congres 
te Genève eene redevoering over smetstoffen. Eigenaardig was de hulde, 
die hem in 1883 werd gebracht. 
Hij werd uitgenoodigd om in ’t stadje Aubenas in ’t departement 
Cantal te komen , om daar den dank te aanvaarden der boeren, wier 
vee, dank zij pasteur, nu niet meer jaarlijks werd bezocht door die 
verschrikkelijke bloedzweren, ’t Was er landbouwtentoonstelling. 
Pasteur trok er heên met zijn familie. 
De burgemeester hield een speech , bood hem namens de boeren 
een reusachtigen bronzen coupe aan , van onderen voorstellende een 
groep dartele runderen en schapen en daarboven een instrument, 
zeker voor de eerste maal tot kunstvoorwerp verheven — een inen- 
tingsspuitje ! 
De boeren schreeuwden hoera ! drukten hem de hand en riepen : 
»Vive pasteur, vous m’avez sauvé mon bétail”. 
De Fransche minister wilde niet onderdoen : hij bracht het pen- 
sioen van 12000 francs, in 1874 aan pasteur toegekend, op 25000 
francs met bepaling dat dit bedrag op de weduwe en daarna op de 
kinderen zou overgaan. 
Den 14 en Juli had een plechtige gebeurtenis plaats: een gedenk- 
steen werd aangebracht aan ’t huis te Dole , waar den 27 sten Dec. 
1822 louis pasteur werd geboren. 
De bewoners van Dole, trotsch op hun gewezen stadgenoot, hadden 
hem deze hulde bereid. O , wat ging er veel om in ’t hart van 
pasteur, toen hij na zooveel jaren die leerlooierij weer bezocht! 
