HET LEVEN VAN LOUIS PASTEUR. 
121 
De burgemeester hield een toespraak. 
pasteur antwoordde dat die eer, tijdens zijn leven, ontijdig en 
te groot was. »L’amour de la Science et le culte du foyer pater- 
nel sont les deux grandes choses , qui ont fait a la fois la passion 
et le charme de ma vie”, zoo sprak hij en aandoénlijk was het den 
grooten man met tranen in zijn stem te hooren uitroepen : 
»Oh! mon père et ma mêre ! Oh! mes chers disparus, qui avez 
si modestement vécu dans cette petite maison , c’est a vous que je 
dois tout!” 
Hoe meer wij ons verdiepen in het leven van pasteur, hoe meer 
we zien dat hij waarlijk een groot man , groot in den hoogsten zin 
van het woord is geweest. 
Toen de gansche wereld hem prees , had hij nog twee groote 
wenschen. 
Ten eerste : De studie der hondsdolheid nog verder voort te zetten. 
Ten tweede : Zijne leerlingen zoo ver te brengen , dat ze straks 
zijne opvolgers konden zijn. 
pasteur maakte geen geheim van zijne ontdekkingen. Honderden 
werden zijne leerlingen en gingen straks heen , als ware zendelingen, 
om de nieuwe wetenschappen en methoden te verspreiden. 
Den ll en April 1884 stierf j. dumas, de geachte leermeester en 
vriend van pasteur, ’t Was juist op den avond vóór het vertrek van 
pasteur naar Edinburg , waar hij afgevaardigde was voor de Academie 
bij het 3e eeuwfeest dier beroemde Schotsche Universiteit. 
’t Was een officieele reis en hoe het pasteur ook ter harte ging, 
hij kon zijn ouden leermeester, raadgever en vriend, niet naar den 
doodenakker begeleiden. 
pasteur ontving te Edinburg het doctoraat in de rechten en een 
groote ovatie in eene vergadering van niet minder dan 5000 personan. 
’s Avonds op het groote banket sprak pasteur met zijn gewoon 
»ignis dicendi” en bracht ook hulde aan de nagedachtenis van dumas. 
Ik moet hier weêr herhalen wat ik reeds meermalen heb gezegd : 
ik kan hier slechts hoofdtrekken geven uit het leven dat ik behandel. 
Het kostte mij bepaald strijd om niet te bezwijken voor de verleiding, 
om u die schoone toasten woordelijk weêr te geven , want ze zijn 
ons gelukkig bewaard gebleven. Doch mijn bestek laat het niet toe 
en ik moet mij tevreden stellen met te zeggen , dat ze schoon zijn. 
