HE.L LEVEN VAN LOUIS PASTEUR. 
123 
staande kwamen weldra vier kinderen uit Amerika, onder bege- 
leiding van een dokter en de moeder van de jongste der vier, te 
Parijs als patiënten aan. 
De New- York Herald had een: »Bede om Hulp” geplaatst en zoo 
waren deze arme kinderen op kosten van medelijdende menschen ge- 
transporteerd. 
Eigenaardig was het dat de menschen die bij pasteur kwamen, 
gewoonlijk heele groote operaties verwachtten en ten slotte zich er 
over verwonderden er met een klein prikje in de hand af te komen. 
Toen de vier Amerikaantjes in hun vaderland genezen terug 
kwamen, waren zij de voorwerpen van veler bewondering; de bladen 
waren er vol van en de Nieuwe Wereld huldigde pasteur, ’t Is 
bijna niet te gelooven en toch waar, dat pasteur correspondentie 
had met tal van gewezen patiënten ; er bestaan nog brieven van hem, 
geschreven aan joseph meister, aan den jongen herder japille en 
anderen. 
Den le Q Maart 1886 verklaarde pasteur voor de Academie, dat 
door hem nu 350 gevallen waren behandeld en dat niemand was 
bezweken dan de kleine louise pelletier. Pasteur vestigde er tevens de 
aandacht op , dat het nu tijd was voor het oprichten van eene in- 
richting tegen hondsdolheid. 
De Academie besloot eene inrichting te bouwen met den naam 
>Institut Pasteur”. 
Van alle kanten stroomden rijke giften toe. In dien tijd 
werden door pasteur niet minder dan 19 Russen behandeld, 
allen gebeten door een dollen wolf. Om het ernstige van de 
wonden werden zij dubbel, ’s morgens en ’s avonds ingeënt. Als ze 
voor pasteur verschenen, blonk in die oogen een straal van hoop en 
van dankbaarheid en ze stamelden het eenige woord Fransch dat ze 
kenden: » pasteur”. 
Weldra bezweken er drie, pasteur worstelde als het ware voor 
het behoud der anderen; ze werden echter behouden naar Rusland 
teruggezonden en de Tsaar, die van alles afwist, zond aan pasteur 
een vorstelijk geschenk : het grootkruis van St. Anna v. Rusland in 
brillanten, plus 100.000 francs voor het »Institut Pasteur”. 
Zooals ik reeds zeide, vloeiden er van alle kanten giften voor 
den bouw van het instituut. 
Niet alleen vorstelijke en hooggeplaatste personen waren de 
gevers, neen, ook studenten ledigden hun spaarpot (een curieus ding 
