HET LEVEN VAN LOÜÏS pasteur. 
127 
Deze sprak niet veel maar dacht des te meer. Dikwijls zag men 
tranen in die diepstaande oogen. 
In het eind van December kreeg men weer moed Den len Januari 
ontving hij al zijne medearbeiders, tot den jongsten »gar 9 on” van zijn 
laboratorium toe. 
De belangstelling in pasteur was algemeen. Tegen den middag 
kwam pasteur zelf in het laboratorium en dr. roux toonde hem den 
pestbacil. 
Gelukkig gevoelde pasteur zich onder zijne leerlingen : dr. calmette 
vooral die in Frankrijk een tweede instituut pasteur stichtte te Lille, 
dr. jersin in China, Ms. le danter in Brazilië, Dr. nicolle te 
Constantinopel ... 
»0, wat zou ik nog veel te doen hebben” zeide pasteur en drukte 
de hand van dr. roux. 
In Mei wilde de Universiteit te Breslau hem vereeren met »l’ordre 
du mérite de Prusse”, doch was zoo voorzichtig (terugziende op de 
weigering van het eere-diploma der Universiteit te Bonn) eerst te 
vragen of hij het, ingeval het werd aangeboden, zou aannemen. 
Hoewel de krachten van pasteur langzamerhand afnamen en een 
melancholische trek op zijn gelaat zichtbaar werd, klaagde hij toch 
nooit. 
Den 13en Juni kwam hij voor het laatst van de trappen van het 
instituut pasteur. 
In een rijtuig begaf hij zich naar Villeneuve-l’Etang. Daar bracht 
hij nog een goeden tijd van rust door, die weldadig werkte op zijn 
geestestoestand. Hij gevoelde meer en meer dat zijn vermoeide hand 
nu de toorts wel kon laten zakken, die zooveel andere lichten had 
ontstoken. 
Liefderijk waren de zorgen van madame pasteur en zijne dochter; 
’t was treffend te zien hoe zij , gezeten op het terras van het oude 
kasteel Villeneuve-l’Etang , den grijzen geleerde voorlazen of 
luisterden naar de verhalen uit zijn jeugd. En als hij, die zeer 
moeilijk ter been werd, daar liep tusschen zijne kleinkinderen, dan 
was het als zag men jonge frissche rozenstruiken klimmen en bloeien 
aan den voet van een stervenden boom. 
Hij werd meer en meer stijf en ook het spreken begon hem zeer 
moeilijk te vallen. Zijn gezicht alleen bleef uitstekend, zijn geloof 
in een beter leven onwankelbaar. 
