150 
UIT DE GESCHIEDENIS VAN DEN ZWAAN. 
genoemd wordt. Ook den dichters zelven wordt de naam Zwaan ge- 
geven ; zoo wordt vi RGiLius »de Mantuaansche”, pindarus »deThebaan- 
sche” en fenelon »de Zwaan van Kamernk” genoemd. 
Van den Zing- of Hoelzwaan kan men bij tal van schrijvers lezen, 
dat zijn stem »een zeer liefelijken klank heeft”, als »de toon van 
zilveren klokken”, zelfs »zacht als de tonen van een viool”. Dr. 
w. schilling (1859) spreekt van een »luiden, zuiveren toon. als 
loktoon en waarschuwingskieet , doch die , wanneer de dieren in troepen 
vereenigd zijn, ook om strijd uit louter pleizier wordt geuit en nu 
eens aan den klank van klokken , dan weder aan dien van blaas- 
instrumenten of violen herinnert.” 
Volgens pallas houdt men in Rusland wegens deze aangename 
stem veelvuldig Zingzwanen. 
Lang voor dat de eerste zwarte zwanen in 1726 uit Nieuw Holland 
naar Batavia en verder naar Europa gebracht werden , sprak het volk 
reeds van zwarte Zwanen, juvenalis zegt, dat een volmaakte vrouw 
een even zeldzame vogel is als een zwarte Zwaan en in een Iersche ver- 
telling komt voor, dat dit met een welgestelden boer ook het geval is. 
Een latere dichter laat den zwarten Zwaan , als ongeluksprofeet 
natuurlijk, heel eenvoudig van Bourgondië naar »zijn vaderland aan 
de Noordpool” trekken. 
De Zwaan was voornamelijk wegens zijn kleur in den mythischen 
tijd de geheimzinnige representant van het scheppende licht , die als 
een geest over de wateren zweefde (als trekvogel) , uit onbekende 
gewesten kwam en weer daarheên terugkeerde , als tegenstelling van 
de raaf, de vogel van den leven doodenden nacht, de representant 
van de hel. Zoo vlogen de Nomen als »noodlots jonkvrouwen” in 
de gestalte van Zwanen door de lucht , bleven boven het slachtveld 
zweven en beslisten over zege of nederlaag. Evenals alles wat in 
geheimnisvolle gemeenschap stond met den hemel , had ook de Zwaan 
de gave der profetie. Als zoodanig wordt de Zwaan in de liederen 
der edda veelvuldig bezongen. 
In het rijk der sprookjes verschijnt de Zwaan als komende en als 
zendbode uit een ander, gelukzalig land, waarheen hij, door heimwee 
gedreven , steeds weer terugkeert. Als hij van het Oosten naar het 
Westen vliegt, verbindt hij op geheimzinnige wijze het Morgen- 
met het Avondland en brengt de heerlijkheden en wonderen van 
het eerste naar het tweede. Dit motief komt duidelijk uit in de 
verschillende sprookjes van de zwanenjonkvrouwen , die bij het baden 
