152 
UIT DE GESCHIEDENIS VAN DEN ZWAAN. 
Germaansche Volksgeloof en Volksgebruik” en elders vinden opgeteekend. 
Het volk vertelt van een Zwaan , die op een meer boven op een 
hollen berg zwemt met een ring in den snavel. Laat hij dien vallen, 
dan vergaat de wereld. 
Op het eiland Rugen is de taak om ons de kinderen te brengen 
niet aan den Ooievaar maar aan den Zwaan opgedragen. 
Hij staat , behalve met het geboren worden , ook met het sterven 
in verband. Toen iemand in het dorp Kemnitz, Rgbz. Potsdam, 
overlijden zou, zag de nachtwachter, wanneer hij het uur van midder- 
nacht zou aankondigen , een grooten , witten Zwaan uit het Plessower- 
meer komen en zich naar het kerkhof richten. Toen hij van daar 
naar den hof van den heer van het dorp ging , werd de nachtwaker 
angstig en bang; hij liep naar huis, maakte het volk wakker en riep: 
»Kinger! Kinger'! es gibt weer ne Liike int Dorp, in dat keine 
kleine; der Schwane is uuten See kamen in is grad uppen Eddelhof 
togand.” Binnen acht dagen was de heer dood. 
» Drie Zwanen”, zeggen gebr. grimm , Mythologie, pag. 356, »op 
de Wakwitz, een riviertje, dat bij Lubeck in de Trave loopt, riepen 
telkens wanneer daar iemand in verdrinken zou.” 
Omtrent overspelige Zwanen verhalen gervasius en liebrecht. 
Toen zij eieren hadden en het mannetje uitvloog orn voedsel te halen , 
boeleerde het wijfje met een ander. Na ieder bezoek dook het onder, 
waschte zich en kwam dan op het nest terug. Het mannetje werd 
dus niets van de ontrouw gewaar. Dit overspelig leven duurde voort 
toen de eieren reeds uitgebroed waren. Eindelijk merkte het bedrogen 
mannetje de ontrouw en er werd een hooggericht over het over- 
spelige wijfje gehouden. 
» Bij God en de Zwanen!” zwoer eduard i (1307) zich aan den 
erfvijand robert bruce te wreken (Mackenzie , Travels in the Island 
of Iceland, Edinburgh, 1812), terwijl sloet het volgende vertelt: 
mathaeus westmon ARSTER iENis verhaalt, dat met luisterrijken optocht 
»pompatica gloria” voor Koning eduard i van Engeland, in het 
jaar 1306, gebracht werden twee Zwanen, opgetuigd met gouden 
netten — »phalerati retibus aureis vel fistulis” — waarna hij aan 
God in den Hemel en aan de Zwanen beloofde — »vovit Deo coeli 
et cygnis” — dat hij naar Schotland zou trekken en den dood van 
johan COMIJN en de geschonden trouw dood of levend zou wreken. 
Steenwijk Nov. 1904. G. K. 
