156 
DE VERKEERDE WERELD. 
Al moge nu in die voorstelling veel overdrevens zijn , toch is het 
een feit, dat Australië in zekeren zin het wonderland is, betreffende 
de vormen van het planten- en dierenrijk. Men behoeft slechts te 
denken aan het vogelbekdier en den gomboom. 
In de eerste plaats vreemd is het , dat men in Australië het beste 
tuin- en bouwland niet in de dalen vindt, zooals in ons werelddeel 
vrij algemeen, maar in de hooger gelegen streken, terwijl naar de 
dalen toe de vruchtbaarheid afneemt. De bodem is er niet met een 
dicht grastapijt bedekt , doch vertoont slechts hier en daar enkele 
boschjes en kleine plekken gras. De bosschen zijn in Europa bekend 
om hun koele schaduw, doch de Australische bosschen gelijken op 
den aanleg van een park ; de boomen staan groepsgewijs en alleen , 
zonder het lage onderhout, dat ze bij ons zoo schilderachtig maakt 
en zoo dicht doet zijn en hunne bladeren keeren niet hunne opper- 
vlakte naar de zon , maar de kanten. Daardoor worden dus de heete 
zonnestralen niet opgevangen , maar glijden tusschen het loof door. 
De ijzerhoutboom , wegens de roode kleur van het hout ook wel 
rundvleeschhout genoemd, een tot de casuarinen behoorende 9 a 10 
meter hooge boom , brengt geen bladeren , maar op halmen gelijkende 
twijgen voort. Ja , de Acacia spinescens vertoont in plaats van blade- 
ren slechts ietwat verbreede bladstelen. Daarentegen bestaat het door 
de kolonisten zoogenoemde » Naald woud” (pine forest) hoofdzakelijk 
uit callitris , die geen naalden, maar loof heeft, dat aan onze levens- 
boom herinnert. Algemeen bekend zijn de koortswerende gomboomen 
{Eucalyptus) , wier bladeren zóó staan , dat zij hunne kanten de zon 
toekeeren. Bovendien bezitten vele soorten zulke saprijke wortels, 
dat zij in dit zonderlinge land , waar zelfs de rivieren dikwijls in 
het zand der woestijn te niet loopen of in een complex van moe- 
rassen en meeren als het ware verdwijnen , voor de inboorlingen 
maar al te dikwijls de eenige bron vormen. 
De doodschheid der Australische vlakten wordt nog verergerd door 
de weinige verscheidenheid van vormen der plantenwereld, waardoor 
het landschap een onbegrijpelijk vervelenden indruk maakt. Zoo valt 
b.v. de grasboom ( Xanthorrhoea hastilé) , die in de verte op een palm 
gelijkt , bij nadere kennismaking zeer tegen , daar hij dan , in plaats 
van een fraaie kroon , slechts een onaanzienlijke bundel grasachtige 
bladeren vertoont. Bovendien gaat de wisseling der jaargetijden , 
welke ons vergast op de kleurenpracht van de herfst en het frissche 
groen van de lente , hier onopgemerkt voorbij , door het on- 
