170 
DB PHASENLEER. STELSELS MEI TWEE COMPONENTEN. 
mengsel zich gedraagt volgens de bekende wet van raoult betreffende 
de verlaging van den dampdruk door toevoeging van een vreemde 
stof. Het eenvoudige bewijs daarvoor vindt men bij prof. bakhuis 
roozeboom (zie bladz. 10). De gedeeltelijke druk van elk der compo- 
nenten in bet dampmengsel is dan gelijk aan bet product van zijn 
dampdruk en zijn concentratie in de oplossing. Voorbeelden van zulke 
rechtlijnige vloeistoflijnen treft men aan bij mengsels van benzol en aethy- 
leenchloride bij 50°, van koolzuur en methylchloride bij 9°. 5, waarbij 
de drukkingen resp. 268 + 236 m.m. en 43.6 -}- 3.6 atm. bedroegen. 
De damplijn C F D., die er bij behoort, is een hyperbool, zooals 
prof. bakhuis roozeboom aantoont (bladz. 12), die echter niet sym- 
metrisch is ten opzichte van de X as. Het mengsel, waarvan het 
punt E de samenstelling en de dampspanning aangeeft, is dus in even- 
wicht met den damp, waarvan de samenstellingen de drukking bepaald 
wordt door het punt F. Men ziet dus terstond , dat de damp meer van 
het vluchtigste bestanddeel A bevat dan de vloeistof. Heeft de ver- 
damping een oogenblik geduurd, dan wordt de samenstelling van 
de vloeistof uitgedrukt door een punt op de lijn C E D nader bij D 
gelegen en die van den damp , er mede in evenwicht , door een 
punt op de kromme CFD ; het snijpunt van de laatste met een 
lijn door het bovengenoemde punt der vloeistottijn evenwijdig aan 
de X as getrokken. En weder is uit de vloeistof een dampmengsel 
afgescheiden , dat rijker is aan den vluchtigsten component A dan 
de rest. Onderwijl daalt de totale dampspanning. Als men nu dat 
dampmengsel telkens verwijdert en afzonderlijk verdicht, komt men 
ten slotte met de rest bij het punt D. Men heeft dan het vloeistof 
mengsel gesplitst in een reeks fracties, die in afnemende mate tel 
kens meer van A bevatten dan de correspondeerende resten on in 
een fractie van den zuiveren component B. Met elk der geconden- 
seeide dampfracties kan men op dezelfde wijze handelen ; uit elk ver 
krijgt men dan een weinig zuiver B en nieuwe mengsels , waarin A 
steeds meer de overhand verkrijgt. Met elk dier mengsels begint 
men dan de distillatie bij een punt van de lijn C E D , dichter bij C 
gelegen en zoo komt men ten slotte bij C ; d.i. verkrijgt men ook 
zuiver A. In dit geval kan dus door gefractioneerde distillatie een 
volledige scheiding van het mengsel in de bestanddeelen A en B 
verkregen worden. Het is daarvoor geen vereischte, dat de vloeistof 
lijn recht is. Aan welke voorwaarden zulke langs dien weg volledig 
splitsbare mengsels moeten voldoen zal later bljjken. 
Ziedaar den gang van een gefractioneerde distillatie , waarbij de 
