DE PHaSENLEER. STELSELS MET TWEE COMPONENTEN. 
173 
dampspanning, waarbij dan weder de samenstelling van vloeistof en damp 
gelijk geworden is. Dit stelt bet diagram van fig. 3 voor. Nemen wij een 
mengsel , dat behoort bij het stuk C E van de vloeistoflijn , dat dus den 
vlucktigsten component A in overmaat bevat. Bij het verdampen 
verandert de samenstelling van de vloeistof van b tot d , die van 
den damp van a tot c. De telkens overblijvende vloeistof nadert dus 
de samenstelling van het minimum E. De damp heeft, zooals de 
lijntjes a b en cd aanwijzen , steeds meer van den component A 
dan de vloeistof, die er mede in evenwicht is. Voert men dien 
damp dus telkens weg, dan begint men bij het opnieuw fractioneeren 
der gecondenseerde dampfracties er van, telkens bij een punt der 
vloeistoffen dichter bij C gelegen en ten slotte verkrijgt de gecon- 
denseerde damp de samenstelling van den zuiveren component A. 
Hier loopt de distillatie dus uit op een scheiding van het mengsel 
in een der zuivere componenten en in een nieuw mengsel van de 
samenstelling van het minimum , dat bij het verdampen zich weder 
gedraagt, alsof het geen mengsel, maar een enkele niet- samengestelde 
vloeistof ware. Van een punt van het stuk E D der vloeistoflijn uit- 
gaande komt men door fractioneeren tot den zuiveren component en 
het mengsel van het minimum. Volledige scheiding der bestanddeelen 
verkrijgt men ook hier dus niet. Alleen bij het eerste der drie be- 
schouwde gevallen , waar geen mengsel zich kan vormen met een maxi- 
mum - of minimum- dampspanning kan van zulk een volledige scheiding 
der bestanddeelen door distillatie sprake zijn. 
Ziedaar een volledige theorie der distillatie van mengsels van twee 
vloeistoffen. De prakticus op laboratorium en fabriek kan er alles in 
lezen, wat hij op dit gebied door distillatie kan bereiken. Aan 
nuttige wenken ontbreekt het niet. Uit het bovenstaande kan men 
afleiden , dat men des te sneller het doel der gefractioneerde distil- 
latie bereikt — het verkrijgen van fracties, waarvan de samenstelling 
zooveel mogelijk verschilt — naarmate men den damp telkens in 
kleinere hoeveelheden wegvoert en naarmate men de vrije ruimte 
boven de verdampende vloeistof kleiner maakt. 
Bijzonder belangwekkend is het onderzoek van de verdamping van 
vloeistofmengsels bij hoogere temperaturen , totdat men de kritische 
temperatuur bereikt , waar vloeistof- en damplijnen samenvallen. 
Alles, wat men daarvan verlangt te weten , kan men in het boek 
van prof. bakhuis hoozeboom vinden. Wij laten het ditmaal bij den 
greep , dien wij uit den rijken inhoud deden , de verdamping van 
binaire vloeistofmengsels bij constante temperatuur. De t X lijnen , 
