TIJD EN KALENDER. 
177 
Waren deze twee laatste tijdstippen in harmonie met onze jaar- 
telling , die van de vleeschwording of van de geboorte van Christus af 
wil rekenen , in hooge mate onpractisch , om niet te zeggen dom was 
de zoogenoemde » stijl van den Hove”, naar ’t schijnt door het Hene- 
gouwsche gravenhuis in de Hollandsche provincies in gebruik gebracht 
en eerst in 1575 door den landvoogd requesens afgeschaft. Volgens dezen 
begon ’t nieuwe jaar op Paschen, een beweeglijken feestdag, die op 
eiken datum kan vallen tusschen 22 Maart en 25 April. De lengte van 
’t jaar kon dus nog geen 11, doch ook ruim 13 maanden tellen 
en tusschen de genoemde limieten kon men tweemaal denzelfden 
datum hebben met ’t zelfde jaartal, om in een aansluitend jaar weer 
geheel te ontbreken. Het zal geen betoog behoeven welken last dit 
aan onze geschiedschrijvers en oudheidkundigen kan veroorzaken , en 
dat zij te rekenen hebben met de plaatselijke kalenders van die 
tijden en de dagen waarop in bepaalde jaren Paschen viel. Met dat 
al staat men dan toch nog wel eens bloot aan vergissingen , omdat 
naast den stijl van den hove , ook wel de meer gewone gevolgd 
werd , die ’t jaar met 1 Januari aanving. 
Eindelijk zij nog herinnerd aan den geheel hervormden Franschen 
kalender van 1792, die den aanvang van ’t jaar op 22 Sept. stelde , 
stichtingsdag der republiek , die samenviel met de najaarsnachtevening. 
Ten slotte is men toch overal teruggekeerd tot den klassieken 
eersten Januari. 
Een nieuwigheid daarentegen van den Christelijken kalender, die 
stand heeft gehouden is de week, periode tusschen dag en maand, 
die , bij de Semitische volken van oudsher in gebruik , door de 
Christenen van de Joden is overgenomen. Hoewel de Grieken en 
Romeinen uit Egypte met deze indeeling bekend werden , volgden zij 
ze niet en in ’t klassieke Latijn is er zelfs geen woord voor: de 
benamingen »hebdomas” (dat zuiver Grieksch is) en »septimana” 
zijn eerst later daarvoor in gebruik gekomen. De Grieken verdeelden 
de maand in 3 dekaden van 10 d. (in de maanden van 29 dagen 
telde de laatste dekade éen dag minder) en de Romeinen hadden de 
reeds genoemde »nundinae”, perioden van 8 dagen, daar de markt- 
dagen eiken 9<len dag (b.v. op den 2den, 10 J cn en 18den dag der 
maand) gehouden werden. Deze liepen geregeld de maanden en jaren 
door, evenals onze weken , zij ’t ook met deze beperking, dat de 
priesters door het tusschenschuiven van schrikkeldagen het vallen 
12 
