TEUNISBLOEMEN IN NOORD-AMERIKA. 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Onder de argumenten, die darwjn voor de gemeenschappelijke 
afstamming van planten en dieren heeft verzameld, neemt de 
geographische verspreiding een belangrijke plaats in. Het is een van 
die argumenten, die een veel grooter kennis van feiten veronderstellen, 
dan bij de meeste belangstellenden wordt aangetroffen en die daarom 
zoo licht terzijde worden geschoven. Toch weet ieder deskundige, 
dat de verspreiding der levende wezens op aarde aan zeer bepaalde 
wetten onderworpen is en dat deze regels op geene andere wijze 
rationeel verklaard kunnen worden, dan door de voorstelling eener 
gemeenschappelijke afstamming. Al ontbraken de paleontologische 
feiten geheel , dan zou toch de geographie voldoende zijn , om voor 
den denkenden mensch de afstammingsleer te bewijzen. 
Twee hoofdstellingen beheerschen deze wetenschap. De eerste is de 
leer van de middenpunten van verspreiding, de tweede de waar- 
neming , dat de verspreiding voor de soorten, geslachten en familiën 
hetzelfde beeld vertoont. Er bestaat dus op dit gebied geen reden 
om een anderen oorsprong voor geslachten en familiën aan te nemen, 
dan voor de gezamenlijke ondersoorten , variëteiten en individuen 
eener soort. Wat voor de eene geldt, geldt ook voor de andere. 
Elke groep heeft een bepaald, scherp omschreven gebied. Bijna 
altijd is dit een samenhangende streek en in de bizondere gevallen, 
die op dezen regel een uitzondering vormen, ligt de oorzaak meestal 
voor de hand. Ik bedoel die alpenplanten , die ook op de hooge vlakten 
in het Noorden voorkomen, maar in de tusschenliggende streken 
niet leven kunnen, omdat het daar te warm is. In zulke gebieden 
13 
