194 
TEUNISBLOEMEN IN NOORD- AMERIKA. 
neemt men in den regel waar, dat de soort , het geslacht of de 
familie niet gelijkmatig verdeeld is, maar dat ergens een punt van 
grootere opeenhooping voorkomt, terwijl daar rondom de vorm allengs 
zeldzamer wordt. Alles pleit er voor dat, ten minste in de meeste 
gevallen, dit middenpunt van grootste dichtheid tevens het punt is, 
van waar de vorm zich over de aangrenzende landen verspreid heeft, 
en dat het dus voor ons de naaste aanwijzing is van de plaats, 
waar de soort, het geslacht of de familie oorspronkelijk ontstaan is. 
Is dit punt vastgesteld , dan laat zich , deels uit de geographische 
gesteldheid , deels uit de verspreiding van vijandelijke organismen , 
of, voor bloemen, van de bestuivende insecten, de tegenwoordige ver- 
spreiding meestal zeer gereedelijk verklaren , zonder dat het ooit 
noodig is daarbij bovennatuurlijke oorzaken te hulp te roepen. 
De gewone Teunisbloemen of Oenothera’s, die te zamen het onder- 
geslacht Onagra uitmaken , zijn, evenals het geheele geslacht, van 
Noord-Amerikaanschen oorsprong. Zij zijn van daar uit in Europa 
ingevoerd. Ten tijde van c. bauhin ( Pinux , le. Ed., 1623) en prosper 
alpinus groeiden zij in Europa niet, gelijk voldoende blij kt uit het 
feit, dat zij aan die beroemde verzamelaars en beschrijvers van euro- 
peesche planten onbekend waren. Omstreeks denzelfden tijd werd 
echter de O. biennis uit Virginië in Engeland als een tuinplant 
ingevoerd. Wegens haar fraaie gele bloemen vond zij algemeen ingang, 
ook op het vaste land van Europa en allengs begon zij te verwil- 
deren en zich langs wegen en op zanderige plaatsen te vermenig- 
vuldigen. Thans is zij, zooals men weet , ook in ons land een der beste 
en meest algemeene wilde soorten geworden. Verwante soorten werden 
eerst veel later ingevoerd; onze O. muricata kwam in 1789 uit 
Canada en de O. grandiflora, die hier en daar in Frankrijk in het 
wild gezien wordt, in 1778. De Oenothera Lamarckiana vindt men 
omstreeks het begin der vorige eeuw voor het eerst vermeld als 
groeiende in den Jardin des plantes te Parijs. 
In Amerika zijn deze planten tot het Noordelijk Halfrond beperkt 
en dus bewoners der Vereenigde Staten en van Canada. De onder- 
zoekingen over hare verspreiding aldaar zijn uit den aard der zaak 
nog van jongen datum en de aankoop der Middenstaten door de 
Republiek is een feit, waarop de Louisiana Purchase Tentoonstelling 
te St. Louis in het vorige jaar nog algemeen de aandacht heeft 
gevestigd. Die Staten werden een eeuw geleden van Frankrijk 
gekocht en men mag dus niet verwachten, dat er toen reeds een 
