202 TEUNISBLOEMEN IN NOORD-AMEBIKA. 
bloeien dan al de duizenden van exemplaren waarlangs ik in de 
laatste uren gereden was. Ik besloot dus om terstond na aankomst 
een excursie te ondernemen om die plaats op te zoeken. Ongelukkig 
stond het genoemde station niet op mijn spoorwegkaart en kon ik 
dus niet te weten komen aan welke zijde van de Missisippi het ligt. 
Ik kocht een platten grond van de stad, maar ook daarop zag ik 
het niet, evenzoo waren verdere informatiën te vergeefs. Het station 
is eenvoudig een verbindingspunt voor twee spoorlijnen en heeft 
verder geen beteekenis, ook is er geen dorp of gehucht in den 
omtrek. Ik moest dus op goed geluk afgaan, tramde eerst langs den 
eenen oever en daarna langs den anderen zoover mogelijk naar het 
Noorden. De Missisippi is in de stad onbevaarbaar, ofschoon hij een 
zeer statige en breede stroom is ; hij wordt geheel gebruikt voor het 
vervoer van hout, dat er in groote schotsen en in menigte afdrijft. 
De tramlijn aan de overzijde bracht mij tot de 25 e straat, buiten 
het eigenlijke bebouwde gedeelte der stad. Ik vervolgde toen mijn 
weg op een straat, die op eenigen afstand evenwijdig aan de Missisippi 
liep en trof op de onbebouwde blokken ter weerszijden de gewone 
amerikaansche O. biennis hier en daar in bloei aan. Toen ik naar 
mijn schatting op dien weg het station voorbij moest zijn, sloeg ik 
een dwarsweg in, die mij weldra over de spoorlijn heenvoerde naar 
een uitgestrekt onbebouwd en heuvelachtig terrein. 
Waar de dwarsweg over den spoorweg gaat, trof ik werkelijk de 
gezochte plant aan. Beide Teunisbloemen groeiden hier dooreen, de 
amerikaansche en de europeesche, beiden bloeiden volop en droegen 
bijna rijp zaad. De twee typen waren goed gescheiden en onmiskenbaar, 
en het voorkomen van den europeeschen vorm in het wild in Amerika 
kon dus als bewezen beschouwd worden. Over het veld naar de stad 
terugkeerende , trof ik nu ook spoedig het station van North Town 
Junction aan en ook daar groeiden beide soorten langs de lijn en 
op de omgevende prairie. 
Teneinde van deze vondst zooveel mogelijk nut te hebben, begaf 
ik mij den volgenden dag naar het botauisch instituut van de Uni- 
versiteit van Minnesota. Hier ontmoette ik den heer freeman, die 
met de zorgen van het herbarium belast was. Ik legde hem mijne 
vraag voor en hij antwoordde dat hij beide vormen zeer goed kende 
en de kleinbloemige eenvoudig O. biennis noemde, de grootbloemige 
echter als O. biennis grandiflora onderscheidde. Onder die namen trof 
ik dan ook beide typen in het herbarium aan en wel van verscheidene 
