TEUNISBLOEMEN IN NOORD- AMERIKA. 
203 
vindplaatsen rondom de stad. Toen herinnerde ik mij, dat ik vóór eenige 
jaren uit den tuin van den heer correvon te Genève zaad van een 
O. biennis grandiflora ontvangen had en mij verbaasd had , toen de 
daaruit opgegroeide planten volkomen gelijk bleken te zijn aan onze 
gewone duinsoorten. Thans blijkt, dat dit niet anders te verwachten 
was; maar de naam grandiflora is onder de Oenothera’s reeds aan 
zooveel verschillende typen gegeven , dat die hoegenaamd geen be- 
teekenis meer heeft. Zelfs de O. Lamarckiana werd door lamarck 
oorspronkelijk O. grandiflora genoemd. 
Op de beschreven excursie trof ik ook nog een andere soort van 
Oenothera aan, die ik slechts zeer onvolledig kende, maar die mij 
toch bijzonder belang inboezemde. Het is de O. rhombipetala, een 
bizonder mooie Teunisbloem met fijner bloemen op lange kelkbuizen 
gezeten en die des avonds in groot aantal op eiken tros een kroon van 
schitterend geel vormen. Zij heeft smalle , elliptische en puntige 
bloembladeren. Op het heuvelachtige prairieveld groeide en bloeide 
zij in duizenden van exemplaren, enkelen hadden ook al bijna rijpe 
vruchten. Op een plek vond ik een bleekgele variëteit, evenals onze 
duin-biennis ook hier en daar in de duinstreek met bleekgele bloemen 
bloeit. De O. rhombipetala behoort tot een ander ondergeslacht maar 
is waarschijnlijk de soort, die met de Onagra’s het nauwste ver- 
want is , iets wat haar voor kruisingsproeven bizondere waarde geeft. 
Later heb ik de O. rhombipetala ook te Chicago en in de duinstreek 
aan de zuidpunt van het meer Michigan, bij Millersstation in Indiana, 
aangetroffen en het kwam mij voor dat het type hier eenigszins van dat van 
Minnesota afweek. Ook daaromtrent zullen zaaiproeven moeten beslissen. 
Thans kom ik tot de bespreking van de O. muricata, de tweede 
soort die bij ons uit Amerika is ingevoerd en die thans in onze zee- 
duinen zeer algemeen is. Deze soort is in 1789 door john hunnemann 
uit Canada in Europa ingevoerd, terwijl zij volgens alphonse de 
candolle omstreeks dienzelfden tijd aan de Europeesche plantenver- 
zamelaars onbekend was. De plant komt echter niet alleen in Canada 
voor, maar ook in de Midden-Staten van de Unie en wel zeer veel- 
vuldig. In het zuidelijke gedeelte van Chicago, rondom de Univeisi- 
teit en Jackson-Park zag ik haar op de straatbermen en onbebouwde 
blokken algemeen. Evenzoo trof ik haar bij Millers in Indiana aan 
in de duinstreek, die zich langs de zuidelijke punt van het meer 
Michigan uitstrekt. In het westelijk deel van Missouri zag ik haar 
in talrijke exemplaren bij Courtney en Webb-City te samen met de 
