204 
TEUNISBLOEMEN IN NOORD-AMERIKA. 
O. biennis groeiende, terwijl ik in het aangrenzend oostelijk deel van 
Kansas een aantal groeiplaatsen van O. muricata bezocht, waar zij 
in duizenden van exemplaren stond ; echter zonder 0. biennis. Zoo bij 
Manhattan en bij Lawrence. Hoewel deze waarnemingen uit den aard 
der zaak zeer onvolledig zijn, maken zij toch den indruk dat het 
middenpunt van verspreiding voor beide soorten ongeveer samenvalt, 
doch voor O. muricata met een iets sterkere westelijke en voor 
O. biennis met een overheerschend oostelijke uitbreiding. Latere 
onderzoekingen zullen hieromtrent echter meer licht moeten geven. 
Het hoofddoel van mijn onderzoek gold natuurlijk de Oenothera 
Lamarckiana. Deze soort is het eerst door lamarck zelven beschreven 
en wel in de Encyclopédie méthodique in het jaar 1796. Lamarck be- 
studeerde exemplaren uit den Jardin des plantes te Parijs en voegde 
aan zijne beschrijving toe: ,,originaire d’Amérique”. Waarop deze 
uitspraak berust is onbekend. Wellicht leidde lamarck het eenvoudig 
af uit de omstandigheid dat het geheele geslacht uit Amerika af- 
komstig is ; misschien waren hem ook bizondere gegevens omtrent 
den oorsprong zijner planten bekend. Deze zijn dan echter noch in 
het aangehaalde werk vermeld, noch op het Herbarium-exemplaar 
van de authentieke plant, dat in het Musée d’histoire naturelle in 
den Jardin des plantes bewaard wordt en dat ik, nu bijna tien jaren 
geleden, aldaar geraadpleegd heb. 
In Noord-Amerikaansche Flora’s vindt men Oenothera Lamarckiana 
niet vermeld en zoo bleef het twijfelachtig of de plant werkelijk in 
Amerika in het wild voorkomt. Het zou toch mogelijk zijn, dat 
zij in Europa uit de ingevoerde ondersoort van O. biennis ontstaan 
was. Het was dus voor mij van groot belang hieromtrent zooveel 
mogelijk gegevens te verzamelen. Dit kan langs tweeërlei wegen be- 
reikt worden. Ten eerste door eigen waarneming en excursiën, ten 
tweede echter door een studie van herbariën. Wat het eerste betreft, 
heb ik de O. Lamarckiana niet in het wild aangetroffen. Wel echter 
zag ik haar hier en daar in parken en tuinen gekweekt en soms 
half verwilderd, zoo b.v. in het park rondom het Hotel ,,Del Monte” 
bij Monterey in Californië en in een groot aantal van bloeiende 
stengels en rosetten in het Golden Gate Park bij San Francisco. 
Dit feit verdient de aandacht omdat het bij de waardeering van 
herbarium -materiaal van beteekenis is. 
In de Noord-Amerikaansche herbariën, die ik bezocht, zijn de 
Teunisbloemen meest vrij volledig vertegenwoordigd, maar gewoonlijk, 
