210 
EEN EN ANDER OVER DE VLÏNDERPOP. 
tensoorten worden op goede gronden de (ongevleugelde) Campodidae 
beschouwd als degene , die het minst van het oorspronkelijke type 
zijn afgeweken. De Campodidae nu vervellen wel herhaaldelijk , doch 
deze vervellingen voeren niet tot eene aanmerkelijke uiterlijke vorm- 
verandering : de oudere en de jongere dieren blijven op elkander ge- 
lijken. De insecten, uit zulke oorspronkelijke typen ontstaan, verkregen 
door voortgaande ontwikkeling en aanpassing nieuwe vormen en 
eigenschappen. Oude en jonge dieren der zelfde soorten gingen dien- 
tengevolge aldoor meer verschillen. Zoolang nu die verschillen binnen 
zekere grenzen bleven , konden zij nog door langzame vervorming 
tijdens den groei tot stand komen. Maar bij de steeds voortgaande 
specialisatie (men denke hierbij in de eerste plaats aan het ontstaan 
van de vleugels) werd het contrast ten laatste zoo groot, dat een tus 
schenvorm, zonder beweging en voedselopneming, noodzakelijk werd 
om de ingrijpende vervorming te kunnen voleinden. Zoo ontstond de 
pop. Toen deze er eenmaal was, kon de specialiseering van larve en 
volwassen dier natuurlijk veel vrijer gaan doorwerken en twee van 
elkander afvoerende wegen inslaan. De specialiseering van de larve 
kon zich voortaan richten op de voedselopneming, die van de imago 
op de instandhouding en uitbreiding der soort. 
Uit het bovenstaande vloeit voort, dat bij de insecten met een 
volkomen gedaanteverwisseling de ontwikkelingsgang van ei tot imago 
niet meer de afstamming der soort weerspiegelt. En er volgt tevens 
uit, dat de pop tegenover den vlinder feitelijk een embryonalen toe- 
stand vertegenwoordigt, zoodat niet de rups maar de pop voor de 
verwantschap en de afstamming der soorten de beste bouwstof zal 
leveren. Vergelijkt men den vleugel van b.v. het Dagpauwoog (Va 
nessa io L) met dien van den Hopvlinder (Hepialus humuli L), dan 
ontdekt men een aanmerkelijk verschil zoowel in het aantal als in 
het beloop der aderen. De beteekenis van dit verschil wordt echter 
pas duidelijk door het onderzoek van de vleugels in de pop, van de 
vleugels in wording. Dit onderzoek toont aan, dat het aderstelsel ver- 
schillende stadiën doorloopt, alvorens zijn definitieven vorm te ver- 
krijgen en dat het eindstadium van het aderstelsel in den vleugel 
van den Hopvlinder als een voorbijgaand tusschenstadium in de pop 
van het Dagpauwoog wordt teruggevonden. Tegenover de hooggespe- 
cialiseerde Vauessa blijkt dus de Hepialus een veel oorspronkelijker 
type te vertegenwoordigen. Vooral a. spuler heeft door zijne onder- 
zoekingen in deze richting belangrijke uitkomsten verkregen. 
