212 
EEN EN ANDER OVER DE V-LINDERPOP. 
een geval hebben Voorgedaan van erfelijkheid eener kunstmatig ver- 
kregen kwaliteit. 
Met poppen van Kleinvlinders (Microlepidoptera) schijnen soortge- 
lijke proeven nog niet genomen te zijn. Intusschen heeft chapman’s 
studie van voor eenige jaren »On some neglected points in de pupae 
of Heterocerous Lepidoptera” bewezen , dat reeds het onderzoek van 
de uiterlijke vormen dier kleinvlinderpoppen een dankbaar werk kan 
heeten. Het min of meer vrij (los) zijn der aanhangsels, de grootere 
beweeglijkheid van de achterlijfsringen , het zich gedeeltelijk buiten 
het spinsel schuiven kort voor het uitkomen en in verband hiermede 
de aanwezigheid van haakjes, het zijn alle karakteristieke eigenaardig- 
heden , die men terugvindt bij de Zjgaenidae, de Cochlididae, de 
Psychidae, de Sesiidae, de Cossidae en de Hepialidae der Grootvlinders, 
welke familiën ook in andere opzichten kenmerken van meer oorspron- 
kelijken bouw vertoonen. Verkleint men in sterke mate de pop van 
onzen Wilgcnhoutvlinder (Cossus cossus L) zoo verkrijgt men de pop van 
een Bladroller (Tortrix). En bijzonderheden van uiterlijken bouw, als 
het bestaan van nog functioneerende kaken bij de poppen van het 
genus Micropteryx , mede door chapman ontdekt , wijzen niet enkel 
op een oorspronkelijken bouw, doch ook op een verwantschap met 
de insectenorde der Kokerjuffers (Trichoptera). 
Vergelijkt men den vlinder met de rups, waaruit hij is voortgeko- 
men, dan blijkt de metamorphose te hebben bestaan uit geheel nieuwe 
vormingen (vleugels, pooten , sprieten, monddeelen) , gedeeltelijke 
vernieuwing van organen (tracheeën , darmkanaal) en wijziging (zenuw- 
stelsel). Op het oogenblik dat de pop uit de rupsenhuid te voorschjjn 
komt, is de gedaanteverwisseling reeds begonnen: vleugels, pooten, 
sprieten en zuiger zijn alle reeds duidelijk te zien , elk omgeven door 
een hulsel , dat in den regel met het poplichaam verbonden (verkleefd) 
is. Uiterlijk is de pop derhalve reeds aanmerkelijk tot de imago ge- 
naderd, niet alzoo innerlijk. Opent men haar, dan blijkt zij gevuld 
met eene balfvloeibare massa , waarin men noch de deelen der rups 
noch die van den vlinder herkent. Deze schijnbaar ongeorganiseerde, 
papachtige stof bevat de resten van verdwenen larvenorganen en zal 
de bouwstof vormen voor de organen der imago. 
In de laatste jaren is dit proces van verval en wederopbouw een 
onderwerp van veelvuldig onderzoek geweest. Zeer bevorderlijk voor 
dit onderzoek was de ontdekking van metchnikoff, dat de witte 
bloedlichaampjes (leucocyten) in staat zijn levende of doode zeer kleine 
