EEN EN ANDER OVER DE VLINDERPOP. 
215 
waarom het £ van de Eikenpage (Zephyrus quercus L) weinig, het t 
veel blauw op de bruine vleugels beeft; waarom het $ van het gele 
5 van den Hageheld (Lasiocampa quercus L) bruin is : blauw en bruin 
zijn meer » geavanceerde” kleuren dan bruin en geel. Nog verder gaat 
de schrijfster, als zij beweert in de vleugels der pop de dwarsaderen 
terug te zien, welke de voorouders der vlinders hebben bezeten. Waar 
zij ten laatste beweert de teekening dier dwarsaderen nog duidelijk 
aanwezig te vinden op de vleugelscheeden der pop van den Zeilvlinder 
(Papilio podalirius L.), is wellicht eenige behoedzaamheid in het aan- 
vaarden harer conclusiën niet overbodig. De Ridders (Papilio’s) toch 
vormen eene zeer hoog, zij het dan niet de hoogst gespecialiseerde familie 
onder de vlinders en het zou ongetwijfeld hoogst merkwaardig zijn als 
juist bij deze zulk een zeer oorspronkelijk kenmerk als eene netvor- 
mige aderteekening behouden ware gebleven. 
Laten wij thans afstamming en verwantschap verder ter zijde om 
op eenige andere bijzonderheden de aandacht te vestigen : in de eerste 
plaats op de kleur der pop. Bij verreweg de meeste soorten is deze 
standvastig : meestal bruin , zeldzamer geel , groen of grijswit. Onder 
de soorten, die zonder hulsel boven den grond verpoppen, gelijk ver- 
schillende dagvlinders en sommige spanners, zijn er echter, waarvan 
de kleur der pop veranderlijk is. poulton en merrifield vooral hebben 
sinds verscheidene jaren deze veranderlijkheid tot een object van 
onderzoek gekozen. Als vaststaand resultaat mag worden aange- 
nomen , dat tijdens de verpopping van sommige soorten het licht 
samen met de temperatuur een min of meer sterken invloed uitoefe- 
nen en wel zoodanig, dat de kleur der pop zich tot zekere hoogte 
aanpast aan de kleur der omgeving. Deze aanpassing heeft natuurlpk 
tengevolge, dat de pop minder in het oog gaat vallen. Zij werkt dus 
als schutkleur. Genoemde onderzoekers hebben het meest met dagvlin- 
ders geëxperimenteerd, waaronder vooral de Schoenlappers ( Vanessa’ s), 
met hunne dikwijls metaalvlekklge poppen, gevoelige species bleken . 
Een fraai bewjjs dezer gevoeligheid kan men soms in de natuur bij 
den Kleinen Vos waarnemen. De verpopping dezer rups geschiedt n.1. 
in enkele gevallen in het felle zonlicht op de plant zelf (den Brand- 
netel), waarop zij leeft. In dat geval ontstaan op de donkere pop niet 
slechts metaalkleurige vlekken of stippen, maar gaat zij volkomen 
een schitterend, massief klompje goud gelijken. Een soortgelijk resul- 
taat verkreeg poulton, toen hij de rups liet verpoppen in een verguld 
