218 
EEN EN ANDER OVER DE VLINUERPOP. 
weg naar buiten te banen. De » rijpwording” der pop wordt aange- 
kondigd door het uiteenwijken der achterlijfsringen en meestal ook 
door eene verkleuring (verdonkering.) Deze laatste is een gevolg van 
het los worden der vlinderhuid van het pophulsel, het uiteenwijken 
der ringen wordt veroorzaakt door het zwellen van het achterlijf van 
den vlinder, waarschijnlijk tengevolge van gasvorming. De uitzetting 
van het vlinderlijf wordt ten laatste zoo sterk, dat de pophuid barst 
en de vlinder te voorschijn kan komen. De algemeene voorstelling 
alsof dit te voorschijn komen mede een direct gevolg van de uitzet- 
ting van het vlinderlijf is, bevond ik onjuist te zijn. Blijkens een 
onderzoek, dat ik elders in bijzonderheden mededeelde, kan de vlinder 
door uitzetting van zijn volume de pophuid wel doen springen, doch 
is het komen uit de pop een gevolg van mechanische bewegingen 
van het dier zelf. De vlinder kromt n.1. beurtelings het achterlijf naar 
onder en strekt het weder, en zoo, steunende op de punt van het 
abdomen, werkt hij zich vooruit en naar buiten. Daarmede heeft hij 
echter in verschillende gevallen nog niet alle beletselen overwonnen ; 
hij moet zich bovendien nog soms een uitweg banen door een meer 
of minder stevig spinsel heen, dat de pop omsluit en beschermt. Veel- 
tijds bezit de vlinder dan het vermogen om aan den kop eenig vocht 
af te scheiden , dat het spinsel aldaar doorweekt en daardoor het 
maken van een uitweg vergemakkelijkt. Wijl er nog weinig waarne- 
mingen omtrent deze zaak gedaan waren, stelde ik daarnaar een onder- 
zoek in 1 ). Het vocht aan den kop bleek bij verschillende soorten 
ook verschillend van samenstelling te zijn en zeer waarschijnlijk te 
worden uitgedreven door de kleine opening aan den zuigerwortel , 
welke later door de epipharinx wordt gesloten. Bij zich ontpoppende 
imagines van het genus Cucullia, welk genus een buitengewoon dikken, 
sterken coconwand bezit, nam ik waar, dat de vlinders tijdens het 
te voorschijn brengen van het vocht zich van alle beweging onthielden, 
zoodat het vocht, zonder zich te verspreiden, op één punt van den 
coconwand kon indringen en daar eene doorbreekbare plaats kon 
vormen. 
Ten slotte nog een woord over een paar vijanden der pop. Gelijk 
men weet zijn het de sluipwespen en sluipvliegen, welke de meeste 
rupsen verdelgen. Zeer dikwijls ziet men deze dieren ook uit de 
poppen te voorschijn komen. De infectie heeft dan echter bijna altijd 
x ) Tijdschrift voor Entomologie, afl. II, 1904. 
