242 
UIT DF GESCHIEDENIS DER STER IIO EN DERS. 
pauwengebraad niet mocht ontbreken. Vitellius en heliogabalus 
onthaalden hun gasten op een gerecht , dat uit tongen en hersens 
van pauwen en de duurste specerijen van Indië was samengesteld. 
Reeds cicero schrijft in een brief: »Ik heb een stout stuk begaan 
en zelfs aan iiortius een diner gegeven — doch zonder pauwen- 
gebraad”. Tot het afweren van vliegen en als waaiers dienden de 
pauwestaarten. 
Omdat dus de pauw zulk een begeerd artikel was , werd de 
teelt er van een belangrijke tak van industrie. De kleine eilanden 
aan de kust van Italië werden voor de bewoning van pauwen in- 
gericht ; zoo had reeds m. piso ten tijde van varro het eiland 
Planasia (thans Pianosa) met pauwen bevolkt. De voordeelen van 
zulke door de zee omgeven pauwenparken somt columella op : de 
pauw, die noch hoog, noch lang vliegt, is aan het eiland gebonden: 
gevaar voor wegvliegen bestaat niet; toch leeft hij in volle vrijheid en 
zoekt het grootste deel van zijn voeder zelf; de hennen brengen in 
vrijheid hun jongen op natuurlijke wijze groot; geen bewakers zijn 
noodig , geen dief en geen roofdier is te vreezen ; de opzichters hebben 
alleen maar op bepaalde uren den troep om de gebouwen te ver- 
zamelen , de dieren een weinig voeder te strooien en ze te tellen. 
Omdat er echter niet voldoende eilanden , voor de pauwenteelt ge- 
schikt, waren, werden ook op het vaste land met groote onkosten 
parken voor de pauwen aangelegd. De geheele inrichting hiervan en 
de teelt en verpleging dezer dieren, worden door de ouden uitvoerig 
beschreven. Tijdens athenaeus (tegen het einde der 2 e eeuw na Chr.) 
was Rome zoo vol pauwen , dat ze zelfs algemeener waren dan de 
kwartels , terwijl de Indische handel over de Roode zee en ook die 
te land over Nieuw-Perzië steeds nieuwe exemplaren uit het vader- 
land van het dier zelf leverde. 
De Grieken noemden den pauw tawas, tawön , tahös, de Romeinen 
pavus of pavo. In alle Europeesche talen begint de naam van den 
pauw met de latijnsche P., niet met de Grieksche t, een duidelijk 
bewijs , dat de vogel uit Italië en niet uit Griekenland of Indië tot 
het overige Europa gekomen is. 
Evenals de duif nam het Christendom ook den pauw in zijn sym- 
boliek op , deels als beeld der opstanding , deels ter uitdrukking 
van de hemelsche gelukzaligheid. Schilders uit dien tijd teekenden 
pauweoogen in de vleugels der engelen. 
Pauweveeren prijkten op de hoeden der ridders en ook in de 
