UIT DE GESCHIEDENIS DER SIERHOENDERS. 
243 
halskragen der dames en wanneer b . v . in Parcival de prachtige 
kleeding van den zieken koning amfortas, of de majestueuse kleeder- 
dracht der verschrikkelijke kundriela sorciere beschreven wordt , 
dan ontbreekt niet de pfaewin of phawin huot. Zulke pauwever- 
sierselen kwamen uit Engeland en waren vooral in den riddertijd in 
de mode. Als voorbeeld kan gelden , dat koning jan zonder land 
(omstreeks 1200) een ridder tot straf een boete van 140 paarden 
met toebehooren , zadel , enz. en van een bundel pauweveeren 
oplegde. 
Op de landgoederen van karel den groote moesten behalve andere 
hoendersoorten ook pauwen en fazanten gehouden worden en lang- 
zamerhand kwamen ze op de kasteden , ook van de Normandische 
edellieden in Engeland. Ook het Romeinsehe gebruik, bij groote 
feestmaaltijden een gebraden pauw met veeren en al op den disch 
te brengen, bleef tot in de 16e eeuw bestaan. Zulk een gebraden 
pauw werd bij groote feesten, zoo vertelt dr. hector george, op 
een gouden of zilveren schotel door de schoonste of voornaamste 
jonkvrouw onder begeleiding van de andere dames in de feestzaal 
gedragen en vóór den gastheer op den disch geplaatst. Wanneer het 
feest na een tournooispel werd gehouden , dan gewerd den overwinnaar 
de eer, dat de pauw voor hem werd geplaatst; hij moest dan het 
gebraad in zooveel stukken verdeelen , als er dischgenooten waren. 
Ieder ridder , wien de schotel werd gereikt , moest daarbij opstaan 
en een plechtige verzekering ter eere van een dame uitspreken. 
Deze ceremonie werd pauwgelofte genoemd. 
Zooals bekend is, heeft men behalve de gewone blauwe pauwen 
ook witte pauwen , die als een albinovorm van den gewone zijn te 
beschouwen. Vroeger was de witte kleur zeer gezocht en het ver- 
moedelijke ontstaan er van heeft onze oude natuuronderzoekers velerlei 
hoofdbrekens gekost. Zoo raadt stephanus uit Zuid-Frankrijk aan , 
waar men in de 16e eeuw de pauwen nog op Romeinsehe wijze op 
eilanden fokte , de broedende hen met een witte doek te bedekken ; 
men kreeg dan zeker witte kuikens. Gisbertus longolius , een Keulsch 
humanist, wist het nog veel beter: hij vertelt dat de witte pauwen 
uit Noorwegen stammen , waar de broedende hen steeds het witte 
sneeuwkleed voor oogen heeft en daardoor witte jongen uitbroedt 
(vermoedelijk per sympathiam). Zelfs buffon maakt van dit » feit” 
gewag. 
Het enthousiasme voor de pauwen begon tegen den tijd der Renais- 
