UIT DE GESCHIEDENIS DER SIERHOENDERS. 
246 
by varro , Afra avis bij horatius en juvinalis , Libycae volucres en 
Numidicae guttatae bij martialis getuigen daarvoor. 
De parelhoenders waren ten tijde van varro nog zeldzaam en 
stonden dan ook hoog in prijs. Zij kwamen ook op tafel : de Romeinen 
staken immers alles in den mond wat veeren had en hoe vreemder 
en kostbaarder een gerecht, des te meer was het gewild. Hoewel 
plinius de parelhoenders niet aanbeveelt (» zij hebben slecht vleesch”, 
zegt hij) , reserveert pretonius ze uitdrukkelijk voor de fijnere 
keuken. Caligula liet ze niet offeren. Martialis maakt zich in een 
epigram er vroolijk over, dat hannibal, de Barbaar, den vogel 
uit zijn eigen land niet at. 
Met den ondergang van het Romeinsche rijk verdween ook het 
parelhoen , tenminste alle geschriften uit hef begin der Middeleeuwen 
zwijgen er over. 
Eerst in de 15e eeuw komt het weêr in West-Europa; Portu- 
geesche zeevaarders brachten het van de Westkust van Afrika naar 
Portugal. Of het van hieruit naar de noordelijker gelegen landen 
van Europa is gekomen , dan wel door zeevaarders van andere 
natiën is overgebracht , is niet met zekerheid bekend ; het laatste is 
waarschijnlijk. Volaterramus zag ze bij kardinaal san clemente reeds 
vóór 1500. 1 Gessner beeldt ze het eerst af en zegt er bij: »een 
vreemde, wilde haan uit Afrika en Barbarije. Hij had hem van zijn 
vriend, den Engelschen arts caius, gekregen”. 
Genueezen hebben de parelhoenders in 1508 naar Portorico ge- 
bracht en door de Portugeezen en Spanjaarden werden ze naar de 
West-Indische eilanden gevoerd, waar ze, o.a. op Jamaica en 
St. Domingo, verwilderden en zich in het passende klimaat spoedig 
sterk vermenigvuldigden. Eigenaardig is het , dat het parelhoen in de 
Nieuwe Wereld meer neiging tot varieeren toont, dan in de Oude. 
In Middel-Brazilië is een witte variëteit. Ook komen daar grijze en 
bruine exemplaren voor , met of zonder parelteekening. De op de 
Antillen verwilderde parelhoenders zijn kleiner en donkerder geworden. 
Tegenwoordig is het parelhoen , ook Poule Pintade genoemd , in 
de meeste landen van Europa en ook in Noord-Amerika een bekend 
medelid van het hofgevogelte. In Frankrijk o.a. wordt het, of- 
schoon niet in die mate als dit met den kalkoen geschiedt, bij 
groote troepen in do weiden en op de stoppelvelden gedreven, 
1 E. HAHN, die Haiature , 
