248 
UIT DE GESCHIEDENIS DER SI ER HOENDERS. 
vleesch is kostelijk”. Wij zien hieruit, dat de fazanten ook naar 
Alexandrië kwamen uit Medië, dus uit de landen ten zuiden van de 
Kaspische zee (hehn). 
Bij de Romeinen met hunne talrijke en reusachtige vogelparken 
ontbrak natuurlijk de fazant niet ; hij speelde zelfs een voornamer 
rol, dan men wel vermoeden zou. In een edict van diocletianus heb- 
ben de gemeste en de wilde fazanten — phasianus pastus en agretis 
— elk een vaste marktprijs. 
Op de villa’s van karel den groote werden eveneens fazanten ge- 
houden en zelfs werd de schoone vogel de geheele middeleeuwen 
door niet alleen in fazanterieën van bijna alle vorsten en voorname 
edellieden gehouden, maar was hij zoo talrijk, dat hij thans nog in 
vele streken van Europa, o. a. in Oostenrijk, in volkomen vrijheid 
leeft, zoodat hem Europa tot een tweede vaderland is geworden. 
De monniken van St. Gallus hadden ze ; in 1299 worden ze in Engeland 
genoemd; in 1833 zijn er parken in Hessen; in 1416 was er een 
fazanterie in Ingolstadt. 
Reeds toen schijnen de fazanten , evenals thans nog , veelvuldig 
aan ziekten onderhevig geweest te zijn , zoodat ze dikwijls in sommige 
streken binnen korten tijd bijna geheel verdwenen; trouwens dit 
verschijnsel kan ook een andere oorzaak hebben , dat ze n.1. een 
plaats, die hun niet bevalt, verlaten. 
In 1400 kosten de fazanten, die de aartsbisschop neville in Enge- 
land kocht, 4 pence per stuk. Volgens brugerinus campejus waren 
er omstreeks 1530 in Frankrijk buitengewoon veel van deze koste- 
lijke dieren. Naar het Noorden gingen ze tot in Noorwegen, maar 
zonder veel resultaat. Met den toenemenden glans der vorstenhoven 
steeg de luxe ook in deze dieren ; elk klein hof moest zijn fazanterie 
hebben en ook hier moesten ze dan dienen tot het edele jachtver- 
maak. LODEWUK xiv had het kleine eiland Pourquerolles aan de kust 
van Provence (Zuidkust van Frankrijk tegenover Toulon) tot een 
fazanterie bestemd. Nog voor zijn troonsbestijging maakte karel ii 
van Spanje, die een hartstochtelijk jager was, het geheele eiland 
Procida , in de golf van Napels, tot een fazanterie (1759). Tot dit 
doel verbood de koning daar het houden van katten. Maar in korten 
tijd vermeerderden zich de ratten en muizen zóó , dat de kinderen 
in de wieg niet meer veilig waren. De koning hief daarom dit ver- 
bod weêr op. Zijn opvolger ferdinand iv (1758 — 1832) was zulk 
een uitmuntend schutter, dat hij in één uur 300 fazanten schoot. 
