UIT DE GESCHIEDENIS DER SIERUOENDERS. 
255 
gunstig. De wildheid en schuwheid , die de eerste generatie nog 
toonde, nam met elke volgende generatie merkbaar af. Toch duurt 
het nog tamelijk lang voor de kalkoen zijn uit de wildheid over- 
gebleven gewoonten aflegt en het is opmerkelijk, dat zijn uiterlijk , 
zijn lichaamsgestalte en kleur veel vroeger veranderen. De lichaams- 
bouw van zoo opgefokte kalkoenen verkrijgt reeds na eenige jaren 
(20 — 30) een belangrijke verandering; het lichaam wordt meer ge- 
drongen, is sterker horizontaal gesteld, terwijl de pooten langer worden. 
Het meest in het oog vallend verandert de kleur. Bij de eerste gene- 
ratie is daarvan nog weinig te bemerken ; bij de volgende generaties be- 
ginnen het eerst de spitsen van den staart en der dekveeren hun karak- 
teristieke bruine kleur te verliezen. Zij nemen een lichtere schakeering 
aan. De prachtig schitterende purperkleur van hals en borst verkrijgt 
een groenen weerschijn en de lange borstelharen worden steeds korter 
of verdwijnen. Het violet van den kop en het purper der vleesch- 
wratten ga^n in gril rood over , en ook de roode kleur der pooten 
wordt steeds doffer, zoodat zy eindelijk van het vuil bruin der 
pooten van den tammen kalkoen niet meer te onderscheiden zijn. 
De wilde vogel begint al meer op den tammen kalkoen te gelijken. 
Wij moeten echter hierbij opmerken , dat de kleurverandering bij 
de eerste generaties niet altijd bestendig is. Na den rui pleegt 
dikwijls het gevederte van den wilden kalkoen weêr terug te komen, 
of dit komt bij de nakomelingschap plotseling weêr te voorschijn. 
Ook treden de schakeeringen van den wilden stam steeds duidelijker 
weêr voor den dag op toenemenden leeftijd. 
De verandering van gestalte houdt met de kleurwisseling ge- 
woonlijk gelijken tred en is bij de hen sterker dan bij den haan. 
Zeer interessant is het , naa&t die afwijking van gestalte en kleur 
na te gaan, hoe de vogels van hun vroegere gewoonten al meer en 
meer beginnen af te wijken. De neiging van den wilden kalkoen om 
de hoogste boomen tot slaapplaats uit te kiezen , vermindert in den 
gevangen staat by de eerste twee generaties weinig, maar neemt 
daarna snel af, totdat het dier eindelijk in het geheel geen behoefte 
meer gevoelt om de toppen der boomen tot slapen uit te kiezen en 
zich aan de gewoonte van den tammen kalkoen gewent. Argwaan en 
vrees verdwijnen vooral op de voederplaats spoedig , terwijl de 
troep in het woud of op het veld terug zijnde , zich nog langen 
tijd schuw toont. 
Ook de gewoonte van de wilde hen om bij het verlaten van het 
