256 
UIT DE GESCHIEDENIS DER SIERHOENDERS. 
nest de eieren met bladeren en loof zorgvuldig te bedekken en het 
nest te verbergen , wordt meer en meer verwaarloosd. Elke volgende 
generatie wordt daarin onverschilliger. Schuw blijven de hennen 
echter steeds gedurende den broedtijd. De door de hen uitgebroede 
jongen zijn aanvankelijk nog schuwer dan de moeder; zij worden 
echter , nadat zij eenige malen gevoederd zijn , zeer mak , terwijl de 
moeder steeds nog ietwat schuw achterblijft. 
Zelfs de vochtigheid kunnen de jonge, wilde kalkoenen heel goed 
verdragen , terwijl het loopen door het vochtige gras zeer schadelijk 
is voor de tamme jongen. Daarom neemt men ook wel een wilden 
haan bij tamme hennen, want reeds de bastaarden zijn sterker”. 
Ste e n w ij k. 
EEN NIEUWE GRONDSTOF 
VOOR DE VERVAARDIGING VAN GLOEIKOUSJES. 
Dr. morosiewicz, hoogleeraar in de mineralogie te Krakau, heeft 
op een studiereis in het gouvernement Jekaterinoslaw (Zuid-Rusland) 
een nieuwe delfstof ontdekt, dat hij naar den Weener mineraloog 
Beek beckoliet noemt. 
Het bestaat voor 75 pet. uit zeldzame aarden, is in samenstelling 
analoog aan de grenaten en kristalliseert evenals deze in het regel- 
matige stelsel. Hoofdbestanddeelen zijn de oxyden van cerium, lantha- 
nium en didymium, zoodat het voor de industrie der gloeikousjes 
van belang kan worden. 
Het gesteente, waarin het ontdekt werd, heet Marinpolith. 
( Frank f. Zeitung 12/1 1905). 
R. S. TJ. M. 
