258 
PINGUÏNS. 
plaats in bet jaar 1899, toen de Noorsche onderzoeker carsten 
borchgrevink met negen anderen een waarnemingsstation vestigden 
op Kaap Adare , de noordoostpunt van Victorialand , alwaar zij van 
2 Maart 1899 tot 2 Februari 1900, dus elf maanden lang, vei blijf 
hielden. 
Het verhaal van deze merkwaardige onderneming heeft borchgkevink 
na zijn terugkeer in Europa te boek gesteld in een voor eenige 
maanden te Breslau verschenen werk : Das Festland am Südpol. Een 
hoofdstuk van dit werk is gewijd aan het »Vogelvolk” en daarin 
worden, met name van het leven der Pinguins, zoo talrijke eigen- 
aardige en soms hoogst vermakelijke bijzonderheden verhaald , dat het 
voor de lezers van het A ] bum der Natuur van belang kan geacht 
worden hun daarvan het voornaamste mede te deelen. 
Vooraf mogen gaan enkele bij zonderheden over deze merkwaardige 
vogels in ’t algemeen. 
Systematisch vormen de Pinguins, Vetganzen of Vetvogels, als de 
familie der Impennes , de laagst staande groep van de orde der Zwem- 
vogels en van de geheele klasse der vogels. Voor ’t geval men de 
orde der Zwemvogels met haar talrijke en zeer uiteenloopende 
vormen in meer kleinere orden splitst, maken de Pinguins met de 
Alken ( Alcidae ) en de Duikers ( Colymbidae ) de orde der Uvinatores 
uit. De twee laatstgenoemde families zijn dus de naaste verwanten 
der Pinguins; zij hebben met deze den zijdelings saamgedrukten 
snavel en de zeer korte , buitengewoon ver achterwaarts geplaatste 
pooten gemeen. Beide vinden hun groote verspreiding aan de kusten 
der Noordpoolzeeën , waar ze soms in even zulke waarlijk verbazing- 
wekkende massa’s kunnen voorkomen als de Pinguins in het zuidelijk 
halfrond, wat evenwel niet wegneemt, dat ze ook bij ons te lande 
zijn vertegenwoordigd, deels door soorten als de Fuut ( Podiceps 
cristatus ) en de Dodaars ( Podiceps minor), die algemeen aan meren en 
plassen worden gevonden , hier ook broeden en dus met het volste 
recht tot onze inlandsche vogelfauna kunnen gerekend worden , deels 
door soorten , en deze zijn in de meerderheid , die men als meer of 
minder zeldzame vreemdelingen des winters , vooral na stormweer, aan 
onze kusten en op de Noordzee-eilanden aantreft, zooals de Alk 
(Alca tor da) , de Zeekoet of Lom ( Uria troïle) , de Krabbenduiker 
(Mercjulus alle), de Papegaaiduiker {Morman arcticus), e.a. 
Bij al deze vogels treedt het vermogen om zich door vliegen of 
