PINGUÏNS. 
261 
exemplaren medebracht, die gevangen waren op het pakijs in het 
zeer weinig bekende deel der Z. Ijszee op 70° Z.B. tusschen 82° 
en 97° W.L. 
Door BORCHGREviNK werd hij zoo wel in den zomer als in den loop 
van den winter op verschillende deelen van Victorialand herhaaldelijk 
aangetroffen , altijd echter in kleine scharen of geheel alleen en steeds 
verwijderd van de dichte massa’s der andere pinguins. 
Evenmin als een zijner voorgangers gelukte het borchgrevink de 
broedplaatsen van deze dieren te vinden. 
Zeer veel algemeener dan de Keizerpinguin is de eveneens boven- 
genoemde Adelie-pinguin ; want deze is de soort , die in den zomer in 
ontzaggelijke scharen van duizenden en nogmaals duizenden het 
Zuidpoolland als overstroomt. Slechts 1 M. hoog , is hij aanmer- 
kelijk kleiner dan de vorige , de kleur is echter de zelfde , slechts 
mist hij de gele banden bij de ooren en ook in de grensscheiding 
tusschen het zwart van kop en hals en het sneeuwwit van de borst 
is verschil tusschen de twee soorten op te merken. 
De Adelie-pinguin is zoo genoemd naar de plaats , waar hij ’t eerst 
werd ontdekt, Adelieland , alwaar hij, evenals in het geheele gebied 
ten zuiden van Kaap Hoorn , Grahamland , Louis Philippeland en 
noordwaarts tot aan de Zuid-Shetlandseilanden een uiterst algemeene 
verschijning is. Dit is eveneens het geval op Victorialand en het is 
dan ook met het bestudeeren van het leven van juist deze soort, 
dat de overwinteraars op Kaap Adare zich hebben bezig gehouden. 
Daar het voedsel der pinguins vooral uit schaaldieren en voorts uit kleine 
visschen , weekdieren en andere zeedieren bestaat , zoo ligt het voor de 
hand, dat zij zich nooit ver van de zee kunnen verwijderen. In den zomer- 
tijd , wanneer vele kusten van het antarktisch vastland ijsvrij worden, 
komen ze daarheen om te broeden en hun jongen groot te brengen 
en vóór dat tegen den winter de zee begint toe te vriezen en allengs 
de kusten tot mijlen ver in zee met ijs worden geblokkeerd, ver- 
laten ze het land weer , begeven zich noordwaarts en zoeken de uiterst 
noordelijke grenzen van het pakijs op. 
In de maand Oktober deed op Victorialand de lente haar intocht : 
de dagen werden zeer lang en al spoedig week , daar om midder- 
nacht de zon nog slechts weinige graden onder den horizont stond, 
het licht niet meer van den hemel. Wel was gedurende de eerste 
dagen de temperatuur nog zeer laag , — 28° C., maar het gemiddelde 
