PINGUÏNS. 
267 
men zag ze schaduwplekjes opzoeken , waar ze die maar konden 
vinden en ze aten ijs om zich van binnen af te koelen. 
Omstreeks dezen tijd ook begonnen de jonge vogels hun grijs dons- 
pakje te verwisselen tegen het kleed der volwassen dieren. Dit begon 
meest aan de rugzijde , waar een lange streep van glanzend blauw- 
zwarte, dichte veeren te voorschijn kwam, terwijl aan de voorzijde 
het korte , smetteloos witte veerenkleed , dat zich reeds onder het 
dons ontwikkeld had, overal begon door te schemeren , waar dit 
laatste uitviel. Sommigen verloren eerst het dons aan den hals, die 
dan onder den nog wolligen kop bijzonder dun scheen en ze herinner- 
den dan aan de Engelsche rechters met hun groote pruiken , vooral wan- 
neer dan ook de witte ringen om de oogen scherper begonnen af te 
steken en hun het voorkomen gaven alsof ze een bril op hadden. 
Zoolang de vogels nog dons hadden gingen ze niet te water , 
anders dus dan b.v. onze jonge eenden ; en toen een der expeditie- 
leden eenigen van hen in zee wierp , bewezen ze weliswaar , door 
te zwemmen en te duiken, dat ze er geheel thuis behoorden, maar 
kropen toch niettemin met hun doornat geworden donspels zoo 
spoedig mogelijk weer aan land. 
De belangstelling van de oude pinguins voor hun jongen nam nu 
gaandeweg af ; des te grooter deze laatste werden des te meer moesten 
ze bedelen om van de ouders voedsel te krijgen en deze begonnen 
nu ook met de jongen langen tijd achtereen te verlaten , hetzij om 
rond te spartelen en te visschen in zee , hetzij om , ijdel als ze 
waren , toilet te maken en zich te spiegelen aan de kanten van de 
kristalheldere waterplassen , die zich hier en daar op het blauwe ijs 
hadden gevormd. 
In de maand Februari loopt het verblijf der pinguins op het vast- 
land ten einde. Hun vertrek beschrijft borchgrevink niet; hij woonde 
het niet bij, want toen de » Southern Cross”, het poolschip , dat de 
expeditie het vorige jaar op Kaap Adare had afgezet , haar den 2^en 
Februari 1900 aldaar weer opnam, om haar naar de bewoonde 
wereld terug te voeren , waren de pinguins nog steeds aanwezig. 
In elk geval zijn de laatste vogels vóór het begin van Maart ver- 
trokken ; want men vond het vorige jaar omstreeks dien tijd bij aankomst 
op Victorialand slechts verlaten nesten en de beenderen der jonge 
pinguins , die door den storm waren gedood of door de vele roof- 
meeuwen , hun grootste en gevaarlijkste vijanden , waren verslonden. 
