268 
PINGUÏNS. 
Gelijk wij reeds boven hebben gezien, komen op Victorialand be- 
halve de Adelie-pinguins ook de veel grootere prachtige Keizer- 
pinguins voor. 
Borchgrevink’s reisverhaal maakt dan ook herhaaldelijk melding 
van deze dieren. Vele malen werden ze gezien , geschoten of ook wel 
levend gevangen , maar nergens kwamen ze ook maar bij benadering 
in die ontzaggelijke aantallen voor als waarin men de andere soort 
aan trof. 
Een der merkwaardigste ontmoetingen , waarbij andermaal bleek 
hoe buitengewoon nieuwsgierig en hoe weinig schuw deze dieren 
waren bij de verschijning van den hun onbekenden mensch, was 
stellig wel de volgende: 
Het was in het begin van November; borchgrevink had, vergezeld 
van een der aan de expeditie verbonden Laplanders een excursie van 
eenige dagen in den omtrek ondernomen en bevond zich weêr op den 
terugtocht naar het station. 
» Ongeveer tien mijlen van onze legerplaats”, zoo vertelt borch- 
grevink zelf, » ontdekten wij een buitengewoon mooi exemplaar van 
Aptenodytes Forsterii , den Keizerpinguin. 
Het dier was meer dan 4 voet hoog. De jacht er op was zeer 
belangwekkend, vooral voor mij, die er, aanvankelijk althans, geen 
deel aan nam. 
De Laplander must ging den pinguin op de gladde ijsvlakte, waar- 
over deze kwam aanstappen , te gemoet. Dichter en dichter naderden 
ze elkaar en van verre schenen beiden haast even groot. Ieder oogen- 
blik verwachtte ik , dat de pinguin onraad zou bemerken , maar het 
dier was blijkbaar geheel en al' vervuld met de verschijning, die hij 
voor zich zag en scheen vast voornemens te zijn den Laplander nader 
te onderzoeken , althans hij waagde het niet het minste geluid te 
maken uit vrees het onbekende wezen , dat op hem af kwam, te verjagen. 
Hoogstens twee meter waren ze nu nog maar van elkander af. 
— De Laplander maakte halt en de pinguin volgde zijn voorbeeld. — 
De Laplander wierp zich op den grond om den vogel, zoo deze nog 
dichter mocht naderen , bij zijn zwarte voeten vast te grijpen. Maar 
— het zij dat deze eveneens voornemens was zijn tegenpartij bij de 
voeten te grijpen en naar zijn museum te slepen , hetzij dat hij het 
arglistige plan van den Laplander doorzag , hij hield zich buiten het 
bereik van zijn handen , bleef in een wjjsgeerige houding voor hem 
staan en bekeek zeer ernstig zijn Laplandsche schoenen. 
