EEN JAAR VAN WONDEREN. 
279 
zag men twee legers tegen elkaar aankomen, met groote donderslagen. 
Daarna heeft men den Hemel geopend gezien en is daaruit voortgekomen 
een arm, hebbende een kroon in de hand, welke hij een zwarten 
man ; die zich mede in de wolken vertoonde, heeft opgezet. Een tijd 
lang duurde de donder voort. 
Zoo’n arm in de lucht, tusschen zich scheidende wolken hebben 
we dikwerf op oude prenten afgebeeld gezien ; en wat de legers betreft 
zullen we hier zeker te doen hebben met opkomende buien, waarvan 
de wolken ons de grilligste figuren te zien kunnen geven. Er is geen 
groote phantasie voor noodig om dit hemelverschijnsel te Verklaren. 
De bloedkleur van het water zag men ook later onder het Zurich- 
sche gebied te Andelfingen (?) 
Ook was het water van de »Haarsee” een tijd lang geheel in kleur 
gelijk bloed. 
De Magistraat van Zurich raadpleegde eenige natuurkundigen en 
dezen zochten naar de oorzaak ! Zij vonden op den bodem van het 
meer rood schuim, gelijkende op roode verf, dat door de onstuimig- 
heid van wind en golven en door het woelen van het water naar boven 
kwam, en op het water dreef. Bloed was het in geen geval. 
Oude inwoners van het Zurichsche gebied wisten zich te herinneren, 
dat dit verschijnsel zich daar wel meer had voorgedaan. 
Meer voor de hand ligt de mededeeling omtrent een bijzonder 
fraaie tulp, welke te Amsterdam gezien is en die den naam had 
gekregen van Semper. Augustus (altijd vermeerderaar des Rijks ; een 
oude keizerlijke titel). De bloem was wit van kleur, met lakrood , 
uit een blauwen grond, tot boven toe eenparig gevlamd. 
Een zoo’n tulp is voor duizend guldens verkocht, en nog meende 
de verkooper dat hij te goedkoop was geweest, daar hij bemerkte, 
dat ze twee » bulten” had, welke het volgende jaar twee »looten” 
beloofden, zoodat ze naar zijn oordeel twee duizend gulden duurder 
had moeten zijn. Voor tien bollen werd 12000 gulden geboden, maai- 
de eigenaar wilde ze voor dien prijs niet afstaan. 
Zoo de lezer ziet, zijn we nu in ons land en zullen we nog meteen 
daarover wat wonderbaars geven. 
We sommen de » vremdicheden” naar het rijtje op. 
Te Berkhout in Noord-Holland kalfde een koe in drie keeren tien 
kalveren, en te Oostwoud kalfde een koe te vroeg en gaf in negen 
dagen twaalf en een halve kop boter, »zoo roodt alsof het in de 
Meimaand geweest ware.” 
