BOEKBESPREKING. 
283 
mosplantjes met reeds uitgestoven vruchtjes, terwijl de geheele groep 
der paddestoelen slechts door ééne scort op een plaat is vertegen- 
woordigd. Het boomvaren en de wolfsklauw zijn vertegenwoordigers 
der hoogere cryptogamen, terwijl voor de lagere als voorbeeld de 
aardappelziekte gekozen is. Het komt mij voor, dat de omvang van 
het werk niet al te groot geworden zou zijn, zoo uit die lagere en 
in menig opzicht toch belangrijke gewassen een ruimere keuze gedaan 
ware. Zij hadden dan ook een afzonderlijk deeltje kunnen vormen, 
terwijl nu voor de combinatie van zomerbloemen en sporeplanten tot 
één geheel een duidelijke grond niet aanwezig is. 
Vallen de » Plantentypen” reeds onder een ieders bereik, nog verder 
tracht de schrijver, die hoofd eener school is, zijn werkkring uit te 
breiden , door rechtstreeks ten dienste van de lagere school de plan- 
tenwereld te beschrijven. Dit geschiedt in de tweede plaats in de hier- 
boven genoemde reeks, onder den titel van Plantenleven. Het is een 
boekje over het leven der planten dat in twee Cursussen, ieder voor 
twee halfjaren, verschijnen zal, doch waarvan voorloopig alleen nog 
slechts het eerste vierde gedeelte het licht heeft gezien. 
De biologie is een mengsel van poëzie en realisme. Daaraan ont- 
leent zij hare groote aantrekkelijkheid en haar vermogen om hart en oog 
voor de verschijnselen der natuur te openen. Door hare poëtische 
zijde sluit zij zich aan de vroegere opvattingen en met name aan de 
teleologie aan , door haar realistische richting vormt zij een onderdeel 
van de werkelijke wetenschap. Als deel dezer laatste is zij echter 
gehouden de grenzen van weten en niet-weten nauwkeurig aan te 
geven en liefst niet te overschrijden , terwijl juist het poëtische van 
haar karakter gelegen is in een zekere vrijheid omtrent deze petale 
grens. Gemakkelijk vult de poëzie aan , wat voor als nog aan de 
waarneming ontbreekt, en het heldere licht, dat de biologie op 
andere onverklaarbare feiten werpt , is , hoe verleidelijk ook , niet 
zelden een dwaallicht. 
Deze opvatting breekt zich in de laatste jaren meer en meer baan, 
en de schrijver is zich daarvan nu eens meer, dan weer minder be- 
wust. De natuur vervult den aandachtigen beschouwer zeer zeker 
nog met stille bewondering; toch ontsnapt zij niet meer aan de 
kritiek. De meening , dat alles zoo goed mogelijk is ingericht, dat 
alle eigenschappen het heil van het individu of ten minste van 
de soort waartoe zij behooren zouden beoogen , begint langzamer- 
hand op den achtergrond te geraken tegenover de tallooze waar- 
