28 * 
EEN REUZENSLANG, DIE TWEK-EN-EEN-HALF JAAR VAST. 
meer dergelijke gevallen mede , welke van groot belang zijn door de 
daarbij gevoegde opgaven van gewichtsverlies. De voornaamste betrof 
een Japansche reuzenslang ( Python reticulatus) , die op 17 Novem- 
ber 1899 in de menagerie was aangekomen en eene lengte van 6.45 M. 
had. Hare glanzende kleur en hare levendigheid bewezen , dat zij 
een bloeiende gezondheid genoot. Zij weigerde echter hardnekkig 
voedsel te nemen. Te vergeefs werden haar hamels , konijnen , ganzen 
en eenden aangeboden , dikwijls worgde zij ze in hare kronkels , 
doch liet ze daarna onaangeroerd. Het eenige wat zij, tot instand- 
houding harer gezondheid , deed , was , dat zij van tijd tot tijd in 
haar bassin een bad nam. 
De glinsterende kleur der huid verdween door het vasten en 
maakte plaats voor een leelijke , grauwe kleur en tegelijk verminderde 
de omvang van het dier. In het begin van het jaar 1902 was de 
slang verbazend mager geworden ; zij was , zooals men zegt , slechts 
vel over been. Men beproefde nogmaals , doch te vergeefs , haar met 
geweld rauwe eieren in te geven en na het ontstaan van een bran- 
derige huidziekte stierf het dier den 20 April 1902. Het had 2 jaar, 
5 maanden en 3 dagen gevast. Het gewicht , dat bij hare aankomst 
75 Kg. was, was tot 27 Kg. geslonken en was dus bijna met 2 /s 
verminderd. 
Volgens de waarnemingen van chossat te Genève , sterven warm- 
bloedige dieren , die weigeren voedsel te nemen , als er geen andere 
oorzaak bijkomt, zoodra zij 40 — 50 pc t. van hun gewicht verloren 
hebben. Dezelfde uitkomsten verkreeg pellegrin over ringslan- 
gen , wien niet alleen voedsel, maar ook drinken werd onthouden. 
Zij stierven na een verlies van 38 percent van hun gewicht, terwijl 
andere exemplaren , die water ontvingen , het vasten driemaal langer 
uithielden en eerst na verlies van een gewicht van 43 pet. stierven. 
Ten slotte deelt pellegrin omtrent twee Felophilus-exe mplaren mede , 
dat deze het vasten nog aanzienlijk langer uithielden. Het ééne 
exemplaar stierf eerst na drie jaar, het andere na 45 maanden. 
Dat de slangen hun voedsel zeer langzaam verteren is bekend. 
Uit de hier medegedeelde feiten moet echter worden opgemaakt , 
dat de stofwisseling bij hen nog langzamer plaats heeft dan men 
dacht. 
J. II. v. b. 
