UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE DUIF. 
DOOK 
G. KALSBEEK. 
Waren het, zooals wij bij de geschiedenis der Sierhoenders op- 
merkten , niet altijd , en niet in de eerste plaats, de nuttige eigenschap- 
pen, die aanleiding hebben gegeven tot het temmen der huisdieren , 
maar meer de pracht der veeren , de hulpbehoevendheid der jonge 
dieren , het genot , dat hun oppassing verschafte , bij de cultiveering 
der duif treden vooral de religieuze opvattingen op den voorgrond. 
Er is geen dier, wiens invoering zóó samenhangt en verbonden is 
met godsdienstige gewoonten. Grotten en rotsen behooren tot de 
meest oorspronkelijke heiligdommen, daar woonden de góden, maar 
dat zijn ook de plaatsen , die de duif bij voorkeur bewoont en hoe 
schuw zij anders is, daar laat zij zich niet storen. Elke godheid neemt 
de dieren, die zich vrijwillig aan haar toevertrouwen, in bescherming. 
Kwamen nu onder de duiven albino’s voor, dan werd die witte, 
lichtglanzende gestalte al spoedig de verpersoonlijking der godheid. 
En omdat de duif van zulk een uiterstverlieföe natuur is , werd zij 
gewijd aan de Godin der liefde, aan Venus. Wij gelooven zelfs dat 
de slanke , teere duivengestalte vorm heeft gegeven aan de voorstel- 
ling der vrouwelijke godheid. Zeer duidelijk komt dit uit in de 
oude Assyrische sage: Eens was een moeder, de vischgodin deii- 
keto, door omstandigheden genoodzaakt, haar kleindochtertje te von- 
deling te leggen. Bij een rots liet zij het aan het noodlot over. Maar 
de duiven erbarmden zich over het verlaten kind en brachten haar 
broodkruimels die overgebleven waren van een herder, die niet ver 
