UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE DUIF. 
303 
van daar zijn kudde hoedde. Door het af- en aanvliegen der duiven 
opmerkzaam gemaakt, vond eindelijk de herder simmas het meisje 
en bracht het den koning. Deze nam het kind aan , gaf het den 
naam »semiramis«, d. i. duif, en bracht het groot. Later werd semi- 
ramis tot Koningin uitgeroepen en verwierf een grooten roem. En 
toen zij , het heerschen moede , de regeering aan haar zoon had over- 
gedragen , veranderde zij zich in een duif en vloog met duiven weg. 
Volgens Hygin. fab. 197 viel van den hemel een buitengewoon groot 
ei in den Euphraat ; visschen brachten het aan den oever , duiven 
broedden het uit en er kwam een venus uit te voorschijn, die later 
dea syria genoemd werd , van daar dat de Syriërs visschen en dui- 
ven voor heilig hielden en niet aten. En zoo ging deze duivendienst 
over van den Euphraat naar Voor-Azie en speelt ze bij de Semitische 
volksstammen een voorname rol. Onder verschillende namen wordt 
zij daar vereerd als de godin der natuur en der Liefde : de duif 
is het symbool van semiramis, van astarta en aschera, bij de 
Romeinen van venus , overal de belichaming van dezelfde goddelijke 
voorstelling, xenophon merkte op, toen hij met het leger van den jon- 
geren cyrus Syrië doortrok, dat de inwoners de visschen en de dui- 
ven als goddelijke wezens vereerden en hun geen leed zouden aan- 
doen : welke (de visschen) de Syriërs voor Goden hielden en hun 
geen leed aandeden, evenmin als de duiven. « Volgens Pseudo- Lucian 
de Syria dea 54 waren in Hierapolis of Bambyce de duiven zoo 
heilig, dat niemand het waagde er een aan te raken; zelfs als dit 
iemand bij ongeluk overkwam, dan was hij den ganschen dag bela- 
den met den vloek van deze misdaad ; van daar ook , dat de duiven 
met de menschen in de meest kameraadschappelijkheid leven en hun 
woningen binnentreden. Hetzelfde bericht de jood philo van Askalon : 
»ik vond daar, zegt hij woordelijk, een ontelbare menigte duiven 
op de straten en in elk huis en toen ik naar de oorzaak vroeg , ant- 
woordde men mij , dat er een religiëus verbod bestond om de dui- 
ven te vangen. Daardoor is het dier zóó tam geworden , dat het 
niet alleen onder het dak leeft, maar een dischgenoot der menschen 
is en driest optreedt.” 
Maar we zijn den tijd al vooruit geloopen en dienen een paar 
eeuwen terug te gaan. Toen werden de góden niet meer gehuldigd 
in rotsen, spelonken enz , men had tempels gebouwd , en dat waren 
nu de heiligdommen waar de góden verblijf hielden. Groote , trotsche 
gebouwen , wier torens hoog uitstaken boven de houten , strooien 
