UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE DUIF. 
307 
woond waren. Als de godin naar Afrika op reis ging, verdwenen met haar 
heur duiven ; verscheen na negen dagen de eerste duif weder, dan werd 
er een groot feest gevierd, want ook de komst der godin was aanstaande. 
In den treurigen tusschentijd zullen waarschijnlijk de duiven in 
hunne broedplaatsen opgesloten gehouden zijn , maar in elk geval zijn 
de Romeinen langs dezen weg met het houden van duiven bekend 
geworden en kwamen ze daar in dienst van venus. Maar hier heeft het 
mythisch karakter van den vogel het eten er van niet verhinderd. » De 
priesters”, zegt baldamus, » hadden intusschen weldra ontdekt, dat 
deze heilige gasten der góden een aangename en gezonde spijze opleverden, 
vooral de jonge. Deze werden daarom voornamelijk bestemd voor de 
»zoen- en brandoffers der priesters.” Naast de tempels begonnen zich 
de koninklijke paleizen te verheffen , in welker torens en muren de 
heilige duiven gingen nestelen, tot eindelijk ook de » onderdanen” 
bemerkten, dat de duiven »zeer goed eetbaar” waren en daarom potten 
en hokjes aan hunne hutten en aan de stadsmuren hingen, om ze te 
vereeren en. . . te verteren. Kortom : het was de smaak in eigenlijken 
zin, die, lang vóór het ontwaken van den idealen smaak, de duiven tot 
huisdieren maakte.” Toch ging de idee van de verwantschap van 
den vogel met venus niet dadelijk geheel verloren. Dit bewijst ons 
MARTIALIS. 
Ook volgens varro werden de meeste duiven in halfwilden staat ge- 
houden, zij bewoonden de hoogste torens en tinnen der landhuizen, 
kwamen en gingen vrij in en uit en zochten hun voeder op het land. 
Een ander soort, voegt varro er aan toe, is tammer en leeft alleen 
van het thuis gereikte voeder, zij is hoofdzakelijk wit van kleur , 
terwijl de wilde en halfwilde geheel zonder wit is. Deze volkomen 
gedomestiseerde duif — blijkbaar de uit Babylonië stammende astarte- 
aph ROD iTE- venus- duif — werd met de inheemsche grijze duif gepaard , 
welke kruisingen in groote » duivenhuizen” gehouden werden, die 
soms vijfduizend exemplaren bevatten. 
Het onderscheid tusschen beide soorten , de huisduiven en de veld- 
duiven , kent ook galenus, die er nog bij voegt, dat men in zijn 
woonplaats, de omstreken van Pergamum in Klein-Azië , op het land 
torens bouwt om de duiven te lokken en te voederen. 
Dat bij de Romeinen voor de tamme duif wit de geliefkoosde 
kleur was , blijkt wel hieruit , dat een paar witte duiven van goed 
ras ruim 3 gulden waard was. Maar fraaie duiven kostten veel meer. 
Iemand bood den ridder l. axius bijna f 100 voor een paar buiten- 
