308 
UTT DE GESCHIEDENIS VAN DE DUIF. 
gewoon schoone duiven , doch axius zeide , dat hij ze niet voor 
minder dan f160 wilde afstaan. Plinius doelt op zulk een duiven- 
manie , waar hij zegt , dat velen krankzinnig zijn in hunne liefde 
voor duiven (X, 37). 1 2 
Van Italië uit kwam de duif verder over Europa en ook het 
Christendom nam de duif al vroeg in haar vormen en mythen op , 
o.a. in haar dogma der zielsverhuizing : de duif was een reine, vrome 
vogel , eenvoudig en zonder valschheid , in haar gestalte daalde de 
heilige geest neder ; bij den dood der geloovigen steeg de ziel als 
duif ten hemel. Op Longobardische graven werden palen met duiven 
geplaatst. Van een zinkend schip zag men van het strand de zielen 
der verongelukten als witte duiven uit de golven naar den hemel 
vliegen. Op de oudste Christelijke Katacomben ziet men de duif 
afgebeeld en in de middeleeuwsche legenden der heiligen is de verschijning 
van een duif het zichtbare teeken der inwerking van den heiligen 
geest. Toen de Frankenkoning chlodwig op Kerstdag 496 door 
REMiGius te Reims gedoopt werd, bracht, zooals hincmar in vliet 
leven der heiligen" vertelt , een duif het oliefleschje ter zalving uit den 
hemel. Uit dit »ampulla sacra” werden in het vervolg alle Frankische 
koningen gezalfd: de eerste was philipp ii (1179). Helaas, toen men 
in Frankrijk met de Fransche revolutie in Frankrijk dacht , nooit konin- 
gen meer te zullen krijgen, heeft men in 1794 het fleschje gebroken ! ! 
Ook GUEGOuius van Touus had een duif als attribuut. 
Evenals bij de oude Romeinen heeft ook in het verdere Europa het 
mythisch karakter van den vogel het eten er van niet verhinderd. In 
de benedictiones Ekkehardi wordt zelfs tamelijk naïef de heilige geest 
gebeden om zijn gebraden evenbeeld vóór den maaltijd te zegenen ! In 
Rusland alleen staat de duif nog tegenwoordig onder de bescherming 
van den godsdienst , zoo zal geen orthodoxe Rus een duif eten. 
Hoewel de duiven in de Christelijke symboliek een groote plaats in- 
nemen, is haar deel in het volksgeloof zeer bescheiden. Was de witte 
duif in het Christendom het beeld van liefelijkheid, aanvalligheid en 
zachtmoedigheid , de wilde , grijze duif gold bij de Oud-Germaansehe 
volken voor een onheilspellenden vogel , soms zelfs was zij de doodsvogel. 
Deze voorstelling vinden wij op Arisch gebied terug. Zelfs in den oudsten 
Veda,* den Bingveda , die uitsluitend geestelijke liederen bevat, kon- 
1 Album der Natuur 1882, bladz. 373. 
2 De Veda's zijn de oudste godsdienstige boeken der Indiërs. 
