UIT DR GESCHIED RNIS VAN DE DUIF. 
309 
digt de duif verderf aan en wordt als bode van niluuti , de genius van 
het verderf en van yama , den doodsgod , voorgesteld. De aanleiding tot 
deze indo-gerraaansche voorstelling zal deels in haar zwart-grijs gevederte, 
deels in haar klagende stem gelegen hebben , zooals het in Sumerische 
boet-psalmen heet: »Als een duif klaagt hij ’’ en »als een duif klaag 
ik en verteer in zuchten.” 
Tortelduiven , die op vele plaatsen Godsvogels genoemd worden , 
mag men niet eten. Zij brengen geluk in het huis , waarin zij gehouden 
worden, doch moeten niet gekocht worden, maar ten geschenke ont- 
vangen zijn. Alle duiven weren ziekten af, de tortelduif in Oldenburg 
bepaald de tering. Duivenbloed verdrijft in Silezië de wratten. 
In Boheme neemt op Palmzondag de huisvader een pas uit het ei 
gekomen duivenkuiken , strijkt er alle huisgenooten mede over liet 
gezicht, opdat zij geestelijk en lichamelijk rein blijven en geen wratten 
of sproeten bekomen. (Sloet). 
In ons land is het zeer gebruikelijk , ook nog tegenwoordig , dat 
om een kind van den dauwworm te genezen , een paar tortelduiven 
boven de wieg gehangen worden. 
In Zuid-Duitschland bevestigt men tegen de spijsafvoerende opening 
van een kind, dat stuipen heeft, die geplukte opening van een duif, 
die soms na eenige minuten uit gebrek aan adem sterft. Het kind komt 
in een gerusten slaap en geneest. (Sloet). 
Een bijzonder geval willen we nog uit Sloet »De dieren in het Ger- 
maansche volksgeloof” aanhalen. Het gebeurde in Attenhofen in Zwaben. 
Een zeer gierige boerin gaf nooit iets aan de armen , maar sloot het , 
wat door anderen gewoonlijk gegeven werd , in een kast om het te 
bewaren. Een arme man voorspelde haar vloekend , dat dat alles in 
wormen zou veranderen. Toen zij de kast eens opende , zag haar man 
tot zijn schrik , dat dit werkelijk het geval geworden was. Hij stootte 
zijn vrouw in de kast en sloot die toe. Toen men later , eens willende 
zien , wat van haar geworden was , de kast opende , was er niets in 
dan een witte duif, die door het venster hemelwaarts vloog. Zij was 
de ziel van de vrouw , die door haar schrikkelijken dood van haar 
zonde verlost was. 
Het was ten tijde Oer kruisvaarders een algemeen geloof , dat de duif 
geen gal had, die een toornige of wrevelige stemming kon opwekken. 
Reeds bij tvalther van de Vogelweide wordt de gemalin van Eilips van 
Zwaben genoemd een »rös ane dorn, een tube sunder gallen.” En ook 
cats zegt : 
