310 
UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE DUIF. 
Wat wil je dat ick seggen sal? 
Ick ben een duyve sonder gal. 
Talrijk zijn in onze taal de uitdrukkingen die betrekking hebben op 
het mythisch, niet op het werkelijk karakter van de duif. Wij zien in 
de duif het zinnebeeld van reinheid , onschuld en zachtmoedigheid. 
»Een kleine duif’ is een jong meisje. » Mijn duifje !” is figuurlijk » mijn 
liefje”, » mijn engeltje” en vondel zegt , sprekende over de huwelijksliefde : 
Door deze liefde treurt 
De tortelduif, gescheurd 
Van haar geliefden tortel ; 
Zij jammert op den dorren trank 
Van eenen boom , verdroogd van wortel , 
Haar leven lank. 
En toch is één blik op de voederplaats voldoende, om de duiven te 
leeren kennen, als vogels, die elkander elk korreltje graan misgunnen. 
Ook met hun huwelijkstrouw is het treurig gesteld , niet alleen de 
doffers begaan in dit opzicht buitensporigheden , maar ook komt het 
dikwijls genoeg voor, dat duiven, die onder haar troep voor haar hart 
niet vinden wat zij wenschen , als liederlijke deernen er van doorgaan , 
en zich, nu hier dan daar, op een voederplaats te koop bieden tot eindelijk 
een doffer, onverschillig van edele dan van lage afkomst, haar liefde 
aanneemt. Wat ook de aanhankelijkheid der duiven tot haar heer betreft , 
wordt door de fokkers ook naar waarheid gekarakteriseerd: »Wie zijn 
geld niet kan zien liggen, koope duiven, dan kan hij het zien wegvliegen.” 
Wat de eigenlijke duiventeelt, d.i. de ras- en kleur-duiventeelt 
betreft, ook hierin zijn de Öostersche volken de Europeesche voorge- 
gaan. Al spoedig na het jaar 1000 richten de Kalifen van Bagdad en 
de Sultans van Egypte duivenposten op , die in de kruistochten een 
rol gespeeld hebben en tot 1300 — 1500 bestonden. Dat de Mohamme- 
danen ook later nog ijverige en rationeele duivenfokkers geweest zijn , 
weten de Europeesche liefhebbers zeer goed. Reeds in 1596 verscheen 
in het derde deel van een in de Perzische taal geschreven boek over 
het leven en de hofhouding van den Sultan akbar een uitmuntende 
beschrijving over de duiventeelt van dezen vorst. Er worden 17 rassen 
en variëteiten in beschreven en afgebeeld. De schrijver zegt daarin :» de 
vorsten van Iran en Turan (Perziê) zonden hem eenige zeldzame duiven 
en wijl Zijne Majesteit die rassen kruiste, een handelwijze die men nooit 
te voren gedaan had , verbeterde hij die grootendeels.” 
Omstreeks dezen tijd waren reeds eenige Aziatische rassen, wellicht ten- 
