UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE DUIF. 
313 
hoenders niet uitgezonderd , kan vergeleken worden met de duiven , 
wat den rijkdom en den glans der kleuren en de verscheidenheid 
der teekening aangaat. Dat alles te zamen genomen en daarbij gevoegd , 
zegt baldamus, »de groote tembaarheid en vertrouwelijkheid der duiven, 
de levendigheid en sierlijkheid harer bewegingen, vooral van de vlucht, 
de eigenaardigheden van deze laatste , alsmede zelfs van de stem” 
en, voegen wij er bij, niet het minst ook de groote verscheidenheid ; 
dat alles heeft er toe medegewerkt om de liefhebberij tot zulk een hoogen 
trap op te drijven. En ook het nut mag niet geheel worden weggecijferd. 
Want, afgezien van het bijgeloof der middeleeuwen, dat men met 
duivenbloed en duivenvleesch allerlei ziekten en gebreken meende te 
genezen , is het vleesch der duiven overal , waar religieuse opvattingen 
dit niet verbood , een gezocht gebraad en moet bet een licht verteerbaar 
voedsel zijn voor zieken en zwakken. Een eigenaardige plaats nemen 
nog tegenwoordig de » duiventorens” in Egypte en andere Oostersche 
landen tot Perzië in, men bouwt ze daar niet om de dieren zelf , maar 
om hun mest, waarop b.v. in Ispahan de wereldberoemde meloenen 
geteeld worden. De stroomest der groote huisdieren dient daar uit- 
sluitend voor brandmateriaal. Ook in de »postduiven-diensten” komt 
het groote nut der duiventeelt voor den dag. Dat men reeds in 
de oudheid in Egypte de duif voor boodschappen gebruikte, hebben 
we reeds gezien. Ook in Griekenland is de duif als bode al zeer vroeg 
bekend. Taurosthenes zond in het midden der 5de eeuw v. Chr. zijn 
vader door middel van een duif het bericht van zijn overwinning, de 
duif kwam nog denzelfden dag in Algina aan. Anacreon , die in de 6de 
eeuw v. Chr. leefde , laat in een van zijn Oden een duif zeggen , dat zij 
liefdezangen door de lucht brengt aan een schoon meisje. 
Ook PLiNius spreekt over het gebruik van duiven in oorlogstijd. » Zij 
zijn ook gebruikt als overbrengsters van belangrijke tijdingen gedurende 
de belegering van Mutina (Modena). Decius brutus zond brieven , aan 
haar pooten gebonden, naar het leger van de consuls. Wat voordeel 
had ANTONius nu van zijn loopgraven en zijn strenge blokkade en zelfs 
van zijn dwars over de rivier gespannen netten, terwijl de gevleugelde 
bode de lucht doorkruiste?” 
Ook maakte de Venetiaansche doge Dandolo in de 13<le eeuw bij de be- 
legering van Candia een nuttig gebruik van postduiven, van welke de tal- 
rijke duiven, die thans nog te Venetië op de koepels van de St. Markuskerk 
verblijf houden en op het plein van San Marco van stadswege worden 
verpleegd en gevoederd, gezegd worden de afstammelingen te zijn. 
