320 
EEFKBN VLIEGEN, DE IION G E RLIJ DST ER. 
Dominee veldthuyzen moest nu het wonder erkennen , waaraan 
hij altijd getwijfeld had en getuigen, met duizenden » edelen en 
onedelen” voor en na hem , dat eefke leefde zonder eenig voedsel 
te gebruiken of noodig te hebben te drinken. 
Zelfs werden daaromtrent authentieke certificaten afgegeven, op perka- 
ment geschreven, van staarten voorzien, waaraan de stedelijke zegels hingen. 
In 1614 werd op deze wonderbare hongerlijdster een latijnsch 
epigram gemaakt, dat door baudartius aldus werd vertaald : 
’k Ben een wonder in mijn ooghen, als oock bij veel vremde lien, 
die uut verre landen comen, om mij t’ hooren en te sien. 
’t Zijn nu ses en tvvintigh jaren , dat ick sonder eten leeff 1 ; 
niemaudt spijst oft laeft m’ uytwendick , ’t is God die mij ’t leven geeft. 
Men spreekt van m’ als van een wonder, en ick selfs verwondere mij, 
dat ick niet behoef te doene, als andre en oock als ghij. 
Het geval van eefken vliegen stond in de 17 de eeuw en in 
’t laatst der 16e niet alleen. 
Immers francjscus sitesius, Doctor te Poitiers, getuigt dat anno 
1602 te Spiers zekere catharina van colberghen zeven jaar lang 
geleefd heeft zonder eenige spijs of drank te gebruiken , terwijl 
bekend is door een gedicht van den konstrijken rederijker, Doctor 
jacobus vROERius , die een vers op haar maakte, dat in de stad 
Conflans, gelegen in Frankrijk op de grenzen van Limousin, aan de 
rivier van Viene een smid, jeiian balan genaamd, woonde, die in 
1588 bij zijne huisvrouw, lucretia chambelle, een dochter gewonnen 
had , welke in twee jaar gansch en al niet gegeten of gedronken had. 
Het luidde : 
Hoe vele wondren groot bier comen voor ons’ ooghen, 
w'aervan men reden vast u gheenzins gheven can ? 
Siet! eene Maegbt ghesond, volwassen, can ghedooghen 
te vasten twee jaer langb ; gheen voedsel neemt se au. 
Sy is ghenomen waer van d’Heeren en ghebnyren 
der stede Confelans, aan de Viënsche vaert ; 
Sy levet sonder spijs en dranck tot aller uyren. 
Haar kele is soo nau, dat sy den cost wel spaert. 
Het is seer vremt te sien hoe den buyck is vervallen; 
hoe dat ghesloten sijn de weghen overal. 
Sy crycht niet in het lyf ; sy leuset (van lozen) niet met allen. 
Beid’ haer schaemsteden syn gants suyver van uytval, 
Nochtans soo voelet sy, spreeckt, siet, en wandelt mede. 
Wij hebbent self ghesien met voordacht, twijfelt niet; 
dit is voorwaer wat vremts, Nature met die wonder 
leert, dat al ’s werelds loop van Gode ingbestelt 
moet buyghen onder God, end’ halen het hoofd onder, 
Gods wijsheid ende macht al ons vernuft versnelt. 
Den Haag, 3/11 1904. A. J. SERVAAS Van ROOYEN. 
1 In 1623 leefde zij nog. 
