322 
SPECIES AND V A RIETIES. 
ming van alle dieren en planten en zijn meening omtrent het ont- 
staan van de eene soort uit de andere. Door lamarck waren derge- 
lijke ideeën reeds uitgesproken maar niet uitgewerkt, darwin’s leer 
doet de zoo juiste inzichten van zijn groote voorgangers in hun 
eigenlijke waarde kennen. Meende men vroeger te moeten denken aan 
een zeker aantal geschapen vormen, waaruit, hoe, dat wist men niet, 
nieuwe groepen ontstaan waren, linnaeüs, die eerst ook verkondigde: 
*Elk geslacht is in den beginne geschapen’’, meende later dat dit 
voor de soorten gelden moest, die dan ook het vermogen hadden 
nieuwe vormen voort te brengen. Maar darwin kon in deze niet met 
linnaeüs medegaan ; zijn overtuiging was dat alle levende wezens een 
gemeenschappelijke afstamming hebben, dat voor alle dezelfde natuur- 
krachten werkzaam geweest zijn en nog zijn, dezelfde natuurwetten 
gegolden hebben en nog gelden. Zóó alleen is systematische verwant- 
schap te verklaren, of men zou alle overeenkomst aan een bloot 
toeval moeten willen toeschrijven. En, ondanks heftige bestrijding van 
allerlei kanten, zijn de grootsche denkbeelden van darwin gegroeid 
tegen de verdrukking in en spreken wij nu nog, daarbij in onze 
gedachten een eeresaluut brengende aan den grooten geest en de 
onovertroffen arbeidskracht van dien man, van » darwin’s afstam- 
mingsleer.” 
Zijn pogen om een physiologische verklaring te geven omtrent de 
afstamming zelf is wel niet in allen deele gelukt, maar het licht, 
door hem over dat punt verspreid, heeft zeer veel bijgedragen om 
zijn leer zoo spoedig en algemeen te doen aannemen. Men kende de 
ondersoorten of variëteiten, wist reeds vóór darwin dat zij uit andere 
soorten ontstaan, maar hoe, dat wist men niet. Plotseling ontstonden 
zij, zorder overgangen, en vooral in land- en tuinbouw kende men 
de gevallen van deze sprongvariatie. maar verder ging men niet. Dat 
nu darwin niet volkomen slaagde bij een proeve tot verklaring, wie 
zal zich daarover verwonderen, die bedenkt dat quetelet toen nog 
niet geleerd had dat de veranderlijkheid vaste regels volgt en niet 
onbegrensd is en dat er nu over het algemeen zooveel meer bekend 
is op dat gebied dan toen ? Ondanks alle moeilijkheden kwam darwin 
toch — en hierdoor toont hij weer dc grootheid van zijn geest — tot 
het grootsche denkbeeld, dat door heel de schepping heên de evolutie 
der levende wezens geregeld wordt door de natuurkeus: in den strijd 
om het bestaan gaan de ’t minst goed toegeruste strijders ten onder, 
