324 
SPECIES AND VARIETIES. 
mutatie, gelijk zijn proefnemingen hem dat leeren; immers, mutatie 
doet nieuwe en blijvende vormen ontstaan, fluctuatie doet dat niet 
en terwijl bij de laatste na een schrede voorwaarts telkens weer een 
stap terug volgt, een schommelen dus om een punt van evenwicht 
heên, voert de mutatie werkelijk tot, of beter gezegd is zij evolutie. 
Bij de studie der mutatieverschijnselen stelt het wetenschappelijk 
onderzoek andere eischen dan aan gewone cultuurproeven : elke plant 
moet, afgezonderd van alle andere, worden waargenomen, om daardoor 
haar individueele eigenschappen en haar afkomst zoo volledig moge- 
lijk te weten te komen en van deze gegevens moet dan zeer nauw- 
keurig aanteekening worden gehouden, opdat wij zoodoende komen 
tot het juiste onderscheid tusschen proefondervindelijke en toevallige 
waarneming. Beginnende met één enkele plant of met het zaad van 
één enkel individu, komt dan de vraag of de soort zuiver is of mis- 
schien onder vreemden invloed tot zaadvorming is gekomen ; bij het 
onderzoek naar de afkomst der plant, haar van de voorouders geërfde 
eigenschappen, moet rekening gehouden worden met het feit dat vele 
planten door eigen stuifmeel worden bestoven, dat andere kruisbe- 
stuiving noodig hebben, waarbij allicht vreemde eigenschappen in de 
nakomelingen worden ingevoerd en de verwantschap dus minder een- 
voudig wordt. Elk mogelijk insektenbezoek moet worden geweerd, 
gelet moet worden op de zuiverheid van het te gebruiken stuifmeel — het 
een en het ander doet ons zien dat nauwkeurige zorg bij de waar- 
neming hier een eerste eisch is. Maar is daaraan voldaan, dan is het 
ook niet moeielijk om het ontstaan der soorten waar te nemen. Hier- 
toe is het noodig een plant te hebben, die in een toestand van mutatie 
verkeert en de in de omstreken van Hilversum gevonden St. Teunis 
bloem, Oenotkera Lamarcfciana, bleek den schrijver aan deze voor waarde 
te beantwoorden. Uit een tuin ontsnapt en verwilderd, komt zij nu 
reeds op verschillende plaatsen in ons land voor en opent zij in het 
midden van den zomer en later, telkens tegen den avond, haar groote 
gele bloemen. Die Oenothera bracht en brengt nu nog tal van nieuwe 
vormen voort, sommige te beschouwen als teruggaande variëteiten, 
andere als progressieve nieuwe soorten; zij is het die aan de vries 
geleerd heeft hoe soorten ontstaan en welke wetten daarbij gelden. 
De nieuwe soorten zijn niet voor eenmaal en in enkele individuën 
ontstaan, maar vertoonen zich telken jare en in groot aantal ; in het 
leven van de soort is opeens die neiging tot verandering gekomen, 
